Altijd weer afwachten in het "winter"seizoen. Wat voor weer wordt het? Na een eerste tocht in de mist wordt om tien voor half twaalf duidelijk hoe het vervolg van de tweede tocht zal zijn. Nat! Zoals de buienradar al voorspelde, regen op dit tijdstip, dan kort droog om daarna niet meer op te houden met het doorweken van de tien (!) fietsers.
Een hele lange tocht gaat het dan ook niet worden. Een magere 42 kilometer. Maar met meer dan genoeg drama. Tien fietsers op glad wegdek, vol glibberige bladeren, modder, takken en andere herfsttroep, dan vraagt natuurlijk om problemen. Zeker omdat niet iedereen de afgelopen weken uitgebreid op pad is geweest in weer en wind en daardoor even moet ondervinden hoe dat nou ook alweer was, dat winterfietsen.
Het zal dan ook niet echt verbazen dat de eerste valpartij van het winterseizoen niet lang op zich laat wachten. Voor de bocht van het grensoverschrijdende fietspad stokt het lint plots en gaan achterin Henk Ta. en Hans V. om. Keurig netjes, de een naar links in de blubber, de ander naar rechts in het veen. Zoals het er uitziet loopt alles goed af. Er klinkt links en rechts wat gemopper, maar eigenlijk werd er door iedereen te weinig afstand gehouden om op een glibberige smalle plek als dit veilig te kunnen fietsen. Een les voor de rest van het seizoen.

Het keerpunt van de tocht ligt niet ver van huis, Ottenstein, waar de fanfare ons welkom heet, maar waar buiten de dorpsgrens een ware hoosbui losbreekt. Plots gaat de snelheid omhoog en blijkt dat we wel hard kunnen fietsen. Maar dat kan ook liggen aan de grap die men in gedachten heeft.
Even later bellen we aan bij Ruud van K., de "officiële" achtervang van het winterseizoen. Ruud slaapt nog, maar de doorweekte fietsers maken zoveel lawaai dat hij zijn bed wel uit moet komen. Slaperig kijkt hij het eens aan, doet het aanbod van een kop koffie, in de weet dat het een goed middel is om deze luidruchtige bende te verjagen, en ziet de een na de ander uit het gangpad verdwijnen. Bij Liedian is de soep warm, het bier koud en de tafel gevuld met hapjes.
Volgende tocht start en finish met uitzicht op de grens bij Ad.

mistige tocht

De foto's en het verslag van de Snerttocht komen nog, het is nog wat uitzoekwerk vanwege de enorme hoeveelheid. Wel de mistige fotoserie van de eerste wintertocht van het seizoen 2009/2010. En mistig was het!
Traditioneel met een start bij Wim van L.. Erg druk is het niet, zieken, verblijf in het buitenland, het is heel wat dat er uiteindelijk zes dappere fietsers aan de koffietafel schuiven. Achtervolgd door Joke met een schaal koekjes kiezen we het ruime sop. Wim heeft een mooie route richting het Twentse Noorden. Vermoedelijk, want het is de gehele rit raden naar de locatie. Want voor het zou kunnen dat we gewoon tien rondjes in de mist buiten Glanerbrug gereden hebben.
Een mooie, koude, vochtige start van het seizoen dus. Dat belooft nog wat!

in beeld

U had nog wat tegoed...

laatste tocht

Het herfstige weer aan het einde van de vakantie geeft wel aan waarom het zover is. De laatste tocht van het toch steeds zo mooie seizoen 2009. Want de weergoden waren ons Sport Verenigend Verband dit jaar wel bijzonder gunstig gezind.
Een Sport Verenigend Verband, onze OSVVE. Dat wordt naar mate het seizoen voortschrijdt steeds duidelijker. Van een voormalig voetbalteam turned fietsploeg naar een hedendaagse “Rad- und Wandersport Verein”.
Zo hebben we snertman John M. die inmiddels zijn hand niet omdraait voor een kilometer of 100, te voet wel te verstaan, waarbij hij en passant nog een goed doel meepikt. Natuurlijk zijn er ook de vroegere fanatieke fietsers Ronald en Wouter die meer en meer het hazenpad kiezen.
Sympathiek van deze twee heren is dat ze hun start en finish op de zo heilige zondagen meer en meer verleggen naar het vertrouwde en verbouwde honk. Net zo sympathiek dat ze daarbij allerlei gezellige medelopers op sleeptouw nemen. De koffie en nazit worden steeds gezelliger.
Zeker als na de eerste sportdrank natuurvorser Jan V. in werkkledij, voorzien van AO(B)W T-shirt, ook komt aanschuiven. Je zou bijna zeggen dat het toch echt jammer is, zo’n einde van een seizoen. Er hangt een belofte van nog veel meer verrassing in de lucht. Ongetwijfeld zal de snerttocht, aanstaande zaterdag, wat dat betreft meer duidelijkheid brengen.
Tot slot, is er ook nog gefietst op deze laatste tocht? Verrek, ja, ook dat nog. In twee groepen zijn verschillende ronde’s gemaakt. In de diashow hierboven een verslag van de “snellen” die op flamingojacht gingen. Waar het andere peloton geweest is, daar heeft deze blogmaster geen kennis van genomen. Ongetwijfeld een prachtroute door het Twentsche, met vele zandpaden.

houten fietsen

Vanuit Milaan stuurt John M. deze foto's van wel heel bijzondere fietsen! Een fiets met een grotendeels bamboe frame en een fiets van hout. Prachtig design, maar of ze ook lekker fietsen? We vragen het de fotograaf zelf: "De bamboe fiets heb ik geprobeerd maar wel een beetje stug en het houten geval mocht ik alleen maar naar kijken".

70+ tocht

Daar zit hij dan, onze Klaas. Zeventig, een nieuwe racefiets en aan het begin van de hefstvakantie in een leeg Chez Nous. Alhoewel, leeg. Op het gebied van inrichting wel, maar wel gevuld met allemaal snelle heren en een altijd op tijd zijnde blonde dame. Even krijgt hij het een beetje benauwd, maar dan steekt zijn echte Friese geest op. Er klinken wat onverstaanbare woorden, iets met pake en moe, en dan geeft hij gas.
Een uitgebreid rondje Boekelo (oude voertuigendag, niet voor fietsers)-Oele-Delden-Zenderen-Saasveld-Oldenzaal gaat het worden, 75 kilometers lang! Met aan het eind "potverdorie nog een omweg langs het Sybrook"! Terwijl Klaas zich danig weet te weren, heeft soldaat van Oranje Ronald het moeilijker. De training voor de hele marathon, geheel en al zonder fiets, van de dag ervoor doet nog erg veel pijn in de benen. Lastig, Ronald is nog niet bij een van de mecaniciens geweest om de pedalen op stuurhoogte te laten monteren en hij moet dan zijn benen ook echt gebruiken.
Ondertussen fietst in het peloton ook een bedachtzame kunstenaar. Niet veel gefietst de laatste tijd, maar hard op weg om die ene Twentse kunstenaar van zijn troon te stoten met een succesvolle expo bij Broekhuis. In zijn hoofd komt, al fietsende in omstandigheden die niet al te zomers zijn, een schema op. Een winterfietsschema! Want met maar een paar tochten te gaan komt de snerttocht en dus het winterseizoen dicht bij.
Links en rechts vliegen de kilometers onder de bandjes weg en nadert het peloton de eindbestemming, een leeg hok met plekken natte verf op de vloer. Gelukkig heeft de almachtige in de persoon van mantelzorger Gerrit M. de koelkast voorzien van verse sportdrank zodat een ieder in alle rust kan bijkomen van de prachtige herfsttocht. Zeker als de uit de keuken bladen vol gehaktballen, worst en karbo's tevoorschijn komen. Opwarmkok Wouter heeft wederom een goede neus voor de ballen van zijn ega, de keukenprinses van ons honk.
Eind goed, al goed.

mama woar is mien fiets, mien fietsie bin ik kwiet

Al weken lopen ze letterlijk en figuurlijk te zoeken naar hun fietsen, Ronald en Wouter. In hun zucht om een hele marathon te lopen, terwijl fietsen toch vele malen eenvoudiger is, blijven de racerossen onaangeroerd staan. Binnenkort gaan ze dan echt die 42,nogwat kilometers hardlopen, hopen we allemaal weer dat die onzin daarna afgelopen is en ze gewoon weer mee kunnen fietsen.

terink doof?

Google maar eens op " Terink Doof" en zie wat het wereldwijde web onthult over de man die geen computer kan...

Utje in de herfst

Twaalf fietsers zijn ondanks het weer op komen dagen voor een van de laatste ritten dit seizoen. Genoeg om nog wat koffie bij te zetten, de laatste Lenin-foto's uit te delen en de pelotons keurig volgens de verhoudingen samen te stellen, een snel kwartet en een wat trager octet. Uw webmaster volgt deze keer de avonturen van het laatste achttal.
Een mooie rit, de korte Ut van welk jaar dan ook. Gerrit M. heeft de route in handen ("gewoon de pijlen volgen") en ondanks dat er van tijd tot tijd wat verwarring heerst over de te volgen route ("gewoon de pijlen volgen"), komen we op de mooiste plekjes. De herfst heeft zijn kop goed opgestoken, de wegen zijn glad en nat, de bladeren aan de bomen zijn rood en het is opnieuw winderig.
Na afloop heerst de roep om gehaktballen. Een groot probleem aangezien de koning van de gehaktballen 30 kilometer aan het lopen is zonder fiets. In Heidelberg! Samen met de man die hem zijn "andere" fiets verkocht en sindsdien ook al nauwelijks fietsend gezien wordt. Laurens ("ik wilde schaatsen, maar er stonden grote plassen water op de baan") offert zich op om samen met Lidian op strooptocht te gaan. En ze hebben geluk, na wat gedoe rond een afgesloten (maar niet heus) vriezer, worden er vijf karbonades gevonden. Het vreetfeest heeft u verslaggever niet meer meegemaakt, maar het zal ongetwijfeld niet om aan te zien geweest zijn.

En denk eraan, volgende week de laatste tocht voor het winterseizoen!

Winderig

Zondag 4 oktober, het is een beetje erg van de winderige en er wordt wat langer gedaan over de koffie dan anders. Uiteindelijk valt er weinig uit te stellen, er zal gefietst worden, hoe dan ook. Van een leien dakje gaat ht niet, bij de "snelle" groep zijn er wat misverstanden als het tegen de wind in gaat en de "langzame" heeft zo zijn eigen problemen. Voor meer, bekijk het filmpje.