Marathonzondag

De ochtend voor de Enschede Marathon. Snel fietsen om op tijd op de Lonnekerspoorlaan te zijn. We moeten Wouter en Ronald aanmoedigen, die lopen de halve. De snelle groep gaat met gezwinde spoed richting Gildehaus voor een lekker klimmetje. De langzamen, die uw verslaggever zien komen en direct weer weggaan, gaan dezelfde richting op.

Beide ploegen komen elkaar op de terugweg tegen. De langzame wordt plots zichtbaar als een groene waas in het landschap. Lekke band voor voorzitter Gerrit M.! (In de fotoserie hieronder is te zien hoe versleten zijn band is) Er wordt gestopt, fietspompen gaan van hand tot hand, en het gaat voort. 

Vanuit de langzame groep vindt een ontsnapping plaats naar de snelle. Aanhaken, afhaken, uiteindelijk is iedereen op tijd bij Danielle voor de nazit c.q. aanmoediging van onze stoere lopers. 

Hierboven en onder een uitgebreid fotoverslag van deze mooie zondag.

In our town

Beluister en/of download gratis In Our Town, de nieuwe single van The Gasoline Brothers. Het nummer is speciaal geschreven om te vieren dat de Giro d’Italia dit jaar Utrecht als finishplaats aandoet.

De Gasoline Brothers zijn een Utrechtse band die in de Tour de France van 2009 een grote hit werden in het profpeloton toen ze onderstaand nummer maakten voor Koos Moerenhout. U kent het misschien wel, het werd al eens gebruikt in een bekende videoclip.  



Voor meer gratis leuke muziek van deze sympathieke band, ga naar http://thegasolinebrothers.bandcamp.com/

TEUTOBURGERWALDTOERTOCHT

Zondag 18 april is er vanuit Ibbenburen weer de Teutenburger Waldtocht.( 85 km. en 110 km.)

We vertrekken bij Lex en deelnemers die mee willen doen worden verzocht om 6.45 bij Lex te zijn.

Omdat we een aantal auto’s en fietsdragers nodig hebben graag voor woensdag a.s. bij me opgeven ( ruudvankeulen@home.nl).

Graag verwijs ik naar de bijlage,

Met vriendelijke groeten, uw notulist, Ruud

meer info over deze tocht;  klik hier!!!

Kramp, Groenige Grenzen en Snelle Vrouwen!

Een rondje de grens over met de "langzamen" eindigt niet in Gildehaus, maar op het parcours van de Groene Grenstocht. Doen we toch nog een stuk van de tocht die vorig jaar na rijp beraad is afgeserveerd. We doen wilde en minder wilde paden en zijn op tijd terug, met 55 km in de benen, bij Chez Nous en voor de klassieker Parijs-Roubaix. 

Bij de snelle groep gebeuren onverwachtse zaken, waar Henk Ta. in onderstaand bericht verslag van doet. 

De  Kramp van Hans tocht

Het is 11- 04-2010 en tien over tien Lidian komt binnen en de helmen worden opgezet. De koffie is op en dat is meestal het teken voor de OSVVE wielrenners om de helms op het hoofd te zetten. Waar moet je dat ding anders laten. Het ritueel van de groepskeuze is snel duidelijk. Hans vertrekt als eerste en enige tijd later voegen zich enkele snelle rijders bij hem. Althans dat denken ze te zijn. De zadels worden recht gezet en de ruggen ook. Druk op de pedalen en daar gaan we richting Noord Oost met de wind vol op de neus. Glanerbrug passeren we daarna Glane dat krinkelt langs de Dinkel. Overdinkel, Schampen Gronau en met vol wind tegen richting Gildehaus. Bijna bij wordt het Dreilanderpunt een Die-landerpunt. Een vader, een moeder met kind voorop wordt op een haar na gemist. Enig Donnerwetter en Koekoekaus Verdamtmahl  het gaat goed dus dat klusje hebben we ook weer geklaard. Oefffff. Sie und ihr hatten recht. Een stukje kasseien waar het Paris Roubaix gevoel heel even opkomt. Bijzonder is het overleg of er direct de berg bij Gildehaus op gereden wordt of toch nog even lang de Burcht. De nieuwkomer Marcel in de snelle groep heeft niet door dat dit Bentheim is en steunend komt hij weer op gang. Henk C .moet toch nog in Bentheim zijn dus voor hem is het een oriënteringsritje. 

Berg op maken we een zeer bijzonder fenomeen mee. Alle snellertjes zijn eerder boven dan Hans V. Nooit eerder meegemaakt. Kramp, maar ja hij heeft dan ook zaterdag de Posbank al gefietst en heeft min of meer ongetraind ondertussen 150 echte kilometers in de benen. Gelukkig komen we bijna gelijktijdig bij het mooie kasteel in Grafshaft Bentheim aan en ook bij de molen van Gildehaus zit er niet veel verschil in de boven komers. Daar staan ze weer de trotse eigenaren van hun tweewielers met motoraandrijving.  Wat een kapitaal komt daar bij elkaar op zo’n koude zondagmorgen. Kreidlers (de kleintje een prachtige blauwe BMW (Ooit zelf op gereden) een rode Ducati, maar de aller mooiste was toch wel de draaiende Royal Enfield. Het heerlijke geplof van zo’n oudje het is toch wat. Hans heeft ondertussen contact met een ex ouder en krijgt advies hoe een kramp te voorkomen. Soepel draaien, ook kracht is belangrijk, maar magnesium is allemaal onzin. Kortom er moeten gewoon veel kilometers gemaakt worden en dat moet je zelf doen. De afdaling is altijd weer een feest. Deze keer wind in de rug en de helling af richting Losser. We krijgen een groepje van de Groene grens route in vizier en daar wordt keihard op gekoerst. Het kraakt en kreunt in het peletonnetje, mar de kramp Hans is onverbiddelijk. D’r op en d’r  over is zijn devies. Zijn poging om ons te motiveren omdat Lex en Ad bij deze groep zouden zitten hielp uiteindelijk niet Met verstand op nul en blik op oneindig lukte het hem als enige deze groep in te halen. In een rustig tempo van zo’n dirty 35 km p/u ging het daarna richting permanance. Nog even aanhaken bij een groepje Oosterlingen die de Groene Grenstocht niet hebben geboycot. Hun commentaar was simpel een mooie tocht. Begrijpelijk want ik heb deze groep nog nooit betrapt op een gezellige nazit. Aankomst permanence en ziedaar het was er weer gezellie. Een biertje met een gehaktbal van Danielle, het kon weer niet op. Gelukkig was Marcel deze keer jarig geweest, dus scheelt dat weer in de al maar stijgende kosten van de consumptiekaart van de OSVVE en heeft Danielle 5 kilo gehakt ingekocht. Dat zit dus voor de volgende zondagen ook weer goed.

Hoe het de langzame groep is vergaan, ik zou het niet weten. Ze waren al eerder terug en Henk D. wilde zijn dikke teen in de mond meenemen nar de poli. Niet te begrijpen. Maar zo zei hij wel.

Lekker 65 km gefietst en daar gaat het om. Moe maar voldaan. Soms ff afzien, maar daar ga je dan ook vroeg voor uit je bed.

Groet,

Henk Ta.

Ps.

Henk E. ik hoop dat dit niet te lang was.

Tot slot....

Liedian weer met de snelle groep!

Paastocht/beugelgadder'n

 Mooi paasweer is wat anders, deze niet al te zonnige, grijze en winderige zondagochtend. Toch staat Gerrit klaar om iedereen te verwelkomen met een toepasselijk muziekje. Herman (heeft zondag altijd beurs) begint zijn dag met een dansje en Liedian is zoals gewoonlijk mooi op tijd. Voor hen die dat nog niet weten, dit seizoen is het tijdstip van vertrek vastgesteld op 10.10 uur, in verband met haar aankomsttijd.

De tocht is, geheel in paassfeer, gezamenlijk. geen snelle, langzame of gehandicapte groep, nee, één gelukkig saamhorig gezelschap dat een mooie route de grens over maakt. De bedoeling is om zoveel mogelijk te trachten de buien te omzeilen en om, in verband met ieders paasactiviteiten, op tijd terug te zijn. De schrijver van dit artikel sluit niet uit dat er nog een derde reden is, maar daarover later meer.

Ter hoogte van het Duitse Greas valt de beslissing. De hemel, donkerder en donkerder, dreigt meer en meer. Een duizendtal eerste druppels zijn al gevallen en er komen er meer. Na kort overleg, samengevat als "wij zijn met alles akkoord, zolang het de bedoeling is dat we nu naar Chez Nous rijden" maakt het gezelschap rechtsomkeert.
De beslissing blijkt een paar minuten later juist, maar te laat. Ter hoogte van punt 20 op de kaart begint het te kletteren. Niets aan te doen. Bij het naderen van de grens, en even later van ons thuishonk, komen, als ware het een echte Vlaamse klassieker, de sprinters naar voren. Een felle strijd om de eeuwige roem barst los en regenwater in elkaars gezicht spattende racet een klein klupje naar de meet.

Aan de meet is het tijd voor een, natte, derde helft. Een aantal ervaringsdeskundigen duikt het bos voor het honk in, op zoek naar de, door de paashaas verstopte, beugels. Ze vinden niets en druipen teleurgesteld en doorweekt af naar binnen. daar heeft Gerrit nieuws. De zoeklocatie is dit seizoen verplaatst naar achter. Een wilde uit - en - zoektocht ontstaat, zoals vastgelegd in bovenstaand filmpje.
Ja, het was weer een OSVVE waardig tochtje. tot volgende week!

WINTERTRIATLON 2010

Laat ik beginnen met enige citaten uit het verslag van vorig jaar.

….winteraqualon ……….de sluizen van de hemel …..een vloedgolf (tsunami) aan water …. .. rampzalig voor onze fietsers …

Wat was het dit jaar anders: een mild zonnetje bij het lopen en fietsen, een aangename maarttemperatuur en uiteraard geen regen: het kon bijna niet beter. Menige winterfietser zal zich misschien wel door deze omstandigheden de (in sommige gevallen beperkte) haren uit het hoofd hebben getrokken door niet te reageren op het verzoek op de jaarvergadering mee te doen. ( De vraag zou gerechtvaardigd kunnen zijn hoeveel echte fietsers er nog zijn binnen de OSVVE die kou en nattigheid willen trotseren. Ik ken er in ieder geval twee.)

De samenstelling van de beide teams verschilde aanmerkelijk van wat ik begin maart had opgegeven. Omdat Ruud van Keulen Tirza Ellerbroek werd, Ronnie Hartman (Wie? Ja, … Ronnie Hartman!!: een begenadigd prunusdeskundige bij Natuurmonumenten en dat op vrijwillige basis.) Dik Ellerbroek werd en Dik Ellerbroek Hilko Ellerbroek (geblesseerd bij de training voor de wintertriatlon) werd, zagen de teams er tenslotte als volgt uit.

OSVVE/hil: Dik (10 km) hardlopen, Ruud (50 km) fietsen en weer Dik (20 km) schaatsen.

OSVVE/dik: Ronnie hardlopen, Lidian fietsen en Laurens schaatsen.

Daar er dit jaar gescheiden werd gestart in het FBK-stadion, mochten wij als estafettekwarters (d.w.z. kwart triatlon in estafette) als laatsten starten (60 teams, dus 60 hardlopers). En die gingen wel heel fanatiek van start. Ronnie en ik lagen na 600 meter al ruim 100 meter achter en werden zo gedegradeerd tot een achterhoedegevecht, maar meedoen is voor de OSVVE altijd, zeker nu we wat ouder worden, belangrijker dan winnen. Je hebt dan ook al lopende alle tijd om de ijsbaan van de buitenkant, Go PLanet en De Grolsch Veste te bewonderen en te genieten van de toejuichingen van de wachtende, misschien wel enigszins ongeduldige teamgenoten en van de enthousiaste supporters Hilko en Joran (hup opa) Ellerbroek. De tijd die ik in gedachte had (ongeveer 50 minuten), kwam helemaal uit en Ronnie kwam iets later over de “streep”. Prima prestatie toch! Gerard Kemkers zou jaloers zijn geweest op de manier waarop wij in de wisselzone het “stokje” (rugnummer en transponder) respectievelijk aan Ruud en Lidian doorgaven. Dus een foutloze wissel.

De foto’s op www.wintertriatlontwente.nl geven duidelijk aan hoe gepassioneerd bijvoorbeeld Ruud zijn 50 km in alle “eenzaamheid” reed. (Stayeren was verboden.) Ruud (eigenlijk met Lidian de enige echte winterfietser) reed naar eigen zeggen goed en Lidian (eigenlijk met Ruud de ander echte winterfietser) gaf aan dat ze vorig jaar in die erbarmelijke omstandigheden beter had gefietst. Maar zij reed toch een uitstekende 50 kilometer.

(Trouwens de foto’s van Ronnie en Lidian zijn ook de moeite van het bewonderen waard.)

Bekende schaatsers als Tristan Loy en Remco Olde Heuvel (Laurens en ik hadden graag met deze toppers de strijd aangegaan) en heel veel andere schaatsers hadden, toen wij het ijs op gingen, de binnenbaan (de blauwe zone) zodanig aangetast dat wij gedwongen waren, om toch een beetje stijlvol vooruit te kunnen, de buitenbaan te nemen. Dus hebben we (heel?) wat kilometers meer gereden. Mijn uitgangspunt is zoals bekend altijd positief denken. Nu ik het toch over mezelf heb, moet ik zeggen dat ik na een tiental rondes de krampaanval in de linkerkuit voelde naderen. (Hetty had al gezegd dat hardlopen en schaatsen binnen een paar uur voor een oude man een levensbedreigend karakter zou kunnen krijgen.) Ik heb ooit de heer Dijstelberge bijna een heel dorp bij elkaar horen schreeuwen toen hij bij een fietstocht kramp kreeg. Ik vond het toen een vorm van aanstellerij, maar ik weet nu wel beter. Ik voel nu pas met hem mee. Je kunt totaal niets meer als je in een bocht zo’n krampaanval krijgt. Je stuitert over het ijs de boarding in. Maar schaatsers zijn uitermate vriendelijke en vooral hulpvaardige mensen, nog geen 15 seconden later stond er al iemand aan mijn been te trekken en te rukken en 2 minuten later kon ik weer zonder pijn verder rijden. Maar het ijs bleef slecht. De toejuichingen van de OSVVE’ers deden mij en waarschijnlijk ook Laurens denken aan een kolkend Thialf-stadion. Dan stellen de laatste 10 (van de 54) rondjes eigenlijk niets meer voor, als een zekere Sven K vlieg je (ietwat overdreven wel) over het ijs. Laurens moet een aantal rondes later hetzelfde gevoel hebben gehad.

De nazit van de OSVVE’ers was zoals dat bij de OSVVE gebruikelijk is met als onderwerpen : de triatlon, de nieuwe politieke loot van de OSVVE de OSPVD, FC Twente en vele andere zaken. Kortom gezellig zoals gezelligheid hoort te zijn.

De OS(chaats)VVE heeft voor de zoveelste keer naam gemaakt

Dik E.

ballentocht

Het warme lentezonnetje van een paar dagen geleden is weg. Kil en koud, wind en in de verte regen, dat is wat er deze zondagmorgen op het menu staat. Elke andere morgen in dit seizoen voor bijna iedereen reden om de wekker uit het raam te gooien en nog eens lekker om te draaien, maar niet deze zondag.

Tenslotte is het de eerste "mooie" fietsochtend van het zomerseizoen 2010. En daarom verschijnt de ene fietser na de andere en moet Gerrit M. (niemand die überhaupt gekeken heeft of het bij hem voor de deur regende om 09.15 uur) als de bliksemse wiederwaaiga koffie bijzetten.

Zoals gebruikelijk wordt er na de koffie wat aan fietsen geprutst, vast pandoer op de ochtend, en dan gaan twee groepen op pad. De snelle zal de Snee van Nee gaan rijden (zie kaart hieronder), de langzame groep heeft andere plannen.

Zij gaan voorzichtig op pad. Voor enkele rijders is het de eerste, of, misschien het stiekeme oefenen vorige week meegerekend, tweede keer dat ze in 2010 op het raceros stappen. Daarnaast is ook het winterse valslachtoffer aangesloten voor zijn tweede ritje van het seizoen.

De ploeg houdt dus rekening met de gehandicapten, de ongeoefenden, de plasgeitebreiers en maakt er een beschaafde rit van. Lekker rond zonder onmundig tekeer te gaan. Bij de Grolsch wordt nog even halt gehouden om een portret te maken voor de krattenstapel van de jaarvergadering (indrukwekkend) en met een 35 km op de teller (alle begin is moeilijk) is er nog een ontsnapping in het peloton.

Na afloop is er sportdrank met gehaktballen. Goede ballen, met dank aan Daniëlle, onze eigenste keukenprinses. Want bij Daniëlle in de keuken daar kan je lekker koken!