Een rondje de grens over met de "langzamen" eindigt niet in Gildehaus, maar op het parcours van de Groene Grenstocht. Doen we toch nog een stuk van de tocht die vorig jaar na rijp beraad is afgeserveerd. We doen wilde en minder wilde paden en zijn op tijd terug, met 55 km in de benen, bij Chez Nous en voor de klassieker Parijs-Roubaix.
Bij de snelle groep gebeuren onverwachtse zaken, waar Henk Ta. in onderstaand bericht verslag van doet.
De Kramp van Hans tocht
Het is 11- 04-2010 en tien over tien Lidian komt binnen en de helmen worden opgezet. De koffie is op en dat is meestal het teken voor de OSVVE wielrenners om de helms op het hoofd te zetten. Waar moet je dat ding anders laten. Het ritueel van de groepskeuze is snel duidelijk. Hans vertrekt als eerste en enige tijd later voegen zich enkele snelle rijders bij hem. Althans dat denken ze te zijn. De zadels worden recht gezet en de ruggen ook. Druk op de pedalen en daar gaan we richting Noord Oost met de wind vol op de neus. Glanerbrug passeren we daarna Glane dat krinkelt langs de Dinkel. Overdinkel, Schampen Gronau en met vol wind tegen richting Gildehaus. Bijna bij wordt het Dreilanderpunt een Die-landerpunt. Een vader, een moeder met kind voorop wordt op een haar na gemist. Enig Donnerwetter en Koekoekaus Verdamtmahl het gaat goed dus dat klusje hebben we ook weer geklaard. Oefffff. Sie und ihr hatten recht. Een stukje kasseien waar het Paris Roubaix gevoel heel even opkomt. Bijzonder is het overleg of er direct de berg bij Gildehaus op gereden wordt of toch nog even lang de Burcht. De nieuwkomer Marcel in de snelle groep heeft niet door dat dit Bentheim is en steunend komt hij weer op gang. Henk C .moet toch nog in Bentheim zijn dus voor hem is het een oriënteringsritje.
Berg op maken we een zeer bijzonder fenomeen mee. Alle snellertjes zijn eerder boven dan Hans V. Nooit eerder meegemaakt. Kramp, maar ja hij heeft dan ook zaterdag de Posbank al gefietst en heeft min of meer ongetraind ondertussen 150 echte kilometers in de benen. Gelukkig komen we bijna gelijktijdig bij het mooie kasteel in Grafshaft Bentheim aan en ook bij de molen van Gildehaus zit er niet veel verschil in de boven komers. Daar staan ze weer de trotse eigenaren van hun tweewielers met motoraandrijving. Wat een kapitaal komt daar bij elkaar op zo’n koude zondagmorgen. Kreidlers (de kleintje een prachtige blauwe BMW (Ooit zelf op gereden) een rode Ducati, maar de aller mooiste was toch wel de draaiende Royal Enfield. Het heerlijke geplof van zo’n oudje het is toch wat. Hans heeft ondertussen contact met een ex ouder en krijgt advies hoe een kramp te voorkomen. Soepel draaien, ook kracht is belangrijk, maar magnesium is allemaal onzin. Kortom er moeten gewoon veel kilometers gemaakt worden en dat moet je zelf doen. De afdaling is altijd weer een feest. Deze keer wind in de rug en de helling af richting Losser. We krijgen een groepje van de Groene grens route in vizier en daar wordt keihard op gekoerst. Het kraakt en kreunt in het peletonnetje, mar de kramp Hans is onverbiddelijk. D’r op en d’r over is zijn devies. Zijn poging om ons te motiveren omdat Lex en Ad bij deze groep zouden zitten hielp uiteindelijk niet Met verstand op nul en blik op oneindig lukte het hem als enige deze groep in te halen. In een rustig tempo van zo’n dirty 35 km p/u ging het daarna richting permanance. Nog even aanhaken bij een groepje Oosterlingen die de Groene Grenstocht niet hebben geboycot. Hun commentaar was simpel een mooie tocht. Begrijpelijk want ik heb deze groep nog nooit betrapt op een gezellige nazit. Aankomst permanence en ziedaar het was er weer gezellie. Een biertje met een gehaktbal van Danielle, het kon weer niet op. Gelukkig was Marcel deze keer jarig geweest, dus scheelt dat weer in de al maar stijgende kosten van de consumptiekaart van de OSVVE en heeft Danielle 5 kilo gehakt ingekocht. Dat zit dus voor de volgende zondagen ook weer goed.
Hoe het de langzame groep is vergaan, ik zou het niet weten. Ze waren al eerder terug en Henk D. wilde zijn dikke teen in de mond meenemen nar de poli. Niet te begrijpen. Maar zo zei hij wel.
Lekker 65 km gefietst en daar gaat het om. Moe maar voldaan. Soms ff afzien, maar daar ga je dan ook vroeg voor uit je bed.
Groet,
Henk Ta.
Ps.
Henk E. ik hoop dat dit niet te lang was.
Tot slot....
Liedian weer met de snelle groep!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten