Er tekent zich een vaste kleine groep af.

Een paar weken terug werd het een beetje duidelijk; Hans Rutjes woont toch te ver weg om sommige winterfietsers uit bed te krijgen. bovendien stond er nogal wat wind die dag. Natuurlijk, er waren vaste fietsers op wintersport, er is een vaste (nou ja vaste) winterfietser in Zuid Afrika, er is een winterfietser met fikse longproblemen, er is waarschijnlijk een winterfietser die alle zondagen telefoons moet verkopen; er zijn potentiële winterfietsers die voortdurend op vakantie zijn; er zijn, kortom, nogal wat fietsers die verzaken.

Dus bij Hans vertrok een clubje van vijf, bij Wim een clubje van zes pedaleurs. Moeizaam lieten zij zich voortsleuren door ene Marcel. Binnensmonds gevloek, net te hoge hartslag. Gelukkig was er vorige week nog de lekke band, veroorzaakt door een te drieste springpartij van de trekker. tijd om adem te halen…..

Bij Hans terug, als vanouds, schapensoep, schapenballen, dubbelbock.

Gisteren was het makkelijker, ietsje minder wind en een schraal zonnetje. Omdat we met z'n zessen waren konden we in tweetallen rijden. In principe dan, want het was nog lastig genoeg om áán te klampen. Maar vooraf was er weer de klus om vijf fietsen met hun berijders in één, kleine, lift te krijgen. Een dergelijke operatie verbroedert, mensen komen tot elkaar en dat mag ook wel, zo aan het eind van het jaar.

Bij Wim terug: balletjes, soep, worst en bier. Skiërs kwamen langs, voorzichtige hardloper met longproblemen nog even voor een biertje. Het werd weer donders gezellig.

Tijdens het uitdoen van de winterjasjes viel het oog op het shirt met lange mouwen. De quizvraag is dan ook: zijn er nog meer van deze langmouwige shirts in onze club en waarom wordt er door anderen nooit mee gefietst?