John M. maakt lekkere snert, fietst niet (meer) zoveel, maar loopt wel enorme afstanden. Van zijn laatste heldentocht een verslag! Fietsers, we nemen onze helm vol achting af. Hulde!
OXFAM TRAILWALKER 28 AUGUSTUS 2009
Eupen in de Hoge Venen Belgie
Vrijdag avond de 27e in Eupen gearriveerd en de deelnemers konden de tent in het stadspark opzetten.
Het park was al aardig gevuld met zo’n 150 meestal kleine tenten.
Nadat de tent op een aardig plekje stond begaf ik mij naar de inschrijving alwaar ik kennis maakte met mijn teammaten. Er moest gestart worden in een team van 4 personen en het onze bestond uit Bill Mahieu, Diederica Claeys, Cindy Vandecasteele en ik. We hadden teamnr. 138.
Via de organisatie, waar ik mij als Lonely Boots had ingeschreven, kwam ik met deze jonge mensen (tussen de 25 en 28 jaar) in contact en ik was voor hen de “reddende engel” en ik vond mijzelf meer een engelbewaarder.
Na de inschrijving gingen we naar de georganiseerde BBQ waar we ons tegoed deden aan grote hoeveelheden voedsel. (Er stond nl. het een en ander te gebeuren de volgende dag)
De ouders van Diederica waren onze supporters en zouden er voor zorgen dat het onderweg aan niets zou ontbreken en gingen ons op elk controlepunt (CP)
oppeppen.
Rond 22.00 uur gingen we naar de tent en daar aangekomen vroeg Cindy aan mij of Diederica in mijn tent mocht overnachten en alvorens ze de vraag volledig had gesteld had ik al volmondig ja gezegd.
We legden ons te ruste op een wat harde ondergrond want zoon Florian was vergeten mij het luchtbed mee te geven.
Het werd een rustige nacht want zoals jullie weten staat er in mijn boek over normen en waarden met gulden letters geschreven “geen sex voor de wedstrijd”
De grote dag brak aan en het zag ernaar uit dat het een glorieuze dag zou gaan worden.
Vanaf 06.00 tot 06.45 werd er in een gemeenschapshal naast het park een ontbijt geserveerd door vele vrijwilligers.
Om 06.55 stonden we, ca. 900 stappers, trappelend bij de start en er werd omgeroepen dat er in de eerst twee straten niet gerend mocht worden. Ik had er ook geen moment aan gedacht om snel van start te gaan gezien het stijgingspercentage in de eerste straten.
We werden door honderden belangstellenden uitgezwaaid en toegejuicht wat mij wel een brok in de keel bezorgde.
Het eerste uur bleef, met uitzondering van de eerst 10 teams, de meute redelijk bij elkaar wat soms lange linten van wandelaars tot gevolg had.
De stemming in ons team zat er goed in. Bill en Cindy waren collega’s en werken bij Procter en Gambell , Diederica hoopt over twee weken als scheikundige af te studeren en gebruikte deze tocht om haar hoofd “schoon” te krijgen”
Onderweg waren er 6 controleposten en ook nog eens 3 waterpunten.
Grote delen van het parcours was moeilijk begaanbaar met kilometers lange paden welke overwoekerd waren met dikke boomwortels en je waande je soms in een oerbos. Ook vele uitgehouwen rotspaden en soppige graspaden moesten overwonnen worden het heet er niet voor niets De Hoge Venen.
Bij sommige beklimmingen moest je jezelf langs koorden omhoog trekken.
Rond het middaguur kreeg elk team een lunchpakket aangeboden met voedzame artikelen en vruchtensappen.
Na 45 km was het hoogste punt bereikt (690mtr.) en we hadden dit punt al na
9 uur bereikt. We waren als 24e team bij dit CP aangekomen.
Bij elke CP werd het team gescand en die gegevens waren op een internet site te volgen en ook was daar een eerste hulppost met gelegenheid om gemasseerd te worden waar door mijn teamleden veelvuldig gebruik van werd gemakt.
Toen we halverwege waren begonnen de eerste blaren op te spelen bij de jonge teamleden en werd er ruim geplakt om openspringen tegen te gaan.
Vlakbij de 60km post stapte ik op een grote loszittende steen en zwikte ik mijn linker enkel om wat vervelende pijn met zich meebracht. Bij de eerste hulp werd mijn enkel voorzien van een gel en werd ingepakt,met de schoenveters strak aangetrokken ging de tocht verder. Inmiddels had Cindy, die toch enkele marathons per jaar loopt, last van haar binnenmeniscus en was het tempo eruit bij haar en moesten we bij elke CP of waterpunt soms wel een uur op haar wachten omdat ze later binnenkwam en haar massage.
De temperatuur zakte in de nacht tot onder de tien graden wat tijden het wachten wel erg oncomfortabel was.
De laatste 25 km. mocht er een van het supportersteam meestappen wat de moeder van Diederica deed en zij bleef ook bij Cindy want de tocht werd voor haar wel erg zwaar maar van opgeven wilde ze niets weten.
We hadden afgesproken dat we vanaf de laatste CP samen zouden lopen richting finish maar het tempo van Cindy lag zo laag evenals de temperatuur dat zij ons verplichtte om ons eigen tempo te gaan lopen en we elkaar vlak voor de finish zouden zien.
Tijdens dit laatste traject, de ochtend diende zich reeds aan, lette ik niet op het pad en struikelde ik over een boomstronk en lag languit op de grond. Even zag ik de tocht aan mij voorbij gaan en in het zicht van de haven te moeten opgeven maar gelukkig kon ik me herpakken en met een paar gevoelige vinger en dit heup stapten we verder richting einddoel.
Onderweg kreeg ik visioenen van grote glazen met schuimend vocht en ik had me voorgenomen om na aankomst direct naar de biertent te gaan en minsten twee glazen in recordtempo achterover te slaan.
De laatste waterplaats was 6 km voor de finish en vanaf dat punt leek het of elke kilometer er wel twee waren en het duurde langer en langer.
Eindelijk was het stadspark in zicht en konden we genieten van de enthousiaste speaker die de trailwalkers luidruchtig binnenpraatte.
Op ca. 100 mtr. voor de finish stond een bankje waar we ons uitgeblust en uitgewoond hebben neergezet realiserend dat we ruim 24 uur (vier en twintig)
Onderweg te zijn geweest.
Eindelijk na anderhalf uur wachten kwam Cindy inmiddels in gezelschap van haar geliefde het park binnenstrompelen en viel ons huilend in de armen. Zo stonden we daar minuten lang elkaar stevig vasthoudend. Diederica hield het ook niet meer droog en de mannen stonden maar een beetje stoer te wezen.
De speaker was inmiddels op de hoogte gebracht van de ontberingen van Cindy.
In een slakkengangetje gingen we naar de finish en onder een luid applaus aangemoedigd door de speaker gingen we onder het finishdoek door.
We klauterden met moeite het podium op waar we door de loco burgemeester werden gedecoreerd met versierselen die door vrouwen uit Kenia waren gemaakt in opdracht van de Oxfam organisatie.
Hierna hebben we een tafeltje opgezocht waar ik slechts één biertje heb besteld wat ik in slowmotion heb opgedronken en daarna hebben we de tocht geëvalueerd waarbij er onbedaarlijk werd gelachen en de meiden de waterlanders de vrije loop lieten.
Na afspraken gemaakt te hebben over het houden van contact ben ik naar m’n tent gegaan en in de slaapzak gekropen waar ik vier uur later weer wakker werd en naar buiten keek om te zien dat vrijwel alle tenten al waren verdwenen.
Tent inpakken en met een zeer voldaan gevoel huiswaarts.
Een ervaring rijker
John Middelhuis
28-01-1947
niet gek he?
OXFAM TRAILWALKER 28 AUGUSTUS 2009
Eupen in de Hoge Venen Belgie
Vrijdag avond de 27e in Eupen gearriveerd en de deelnemers konden de tent in het stadspark opzetten.
Het park was al aardig gevuld met zo’n 150 meestal kleine tenten.
Nadat de tent op een aardig plekje stond begaf ik mij naar de inschrijving alwaar ik kennis maakte met mijn teammaten. Er moest gestart worden in een team van 4 personen en het onze bestond uit Bill Mahieu, Diederica Claeys, Cindy Vandecasteele en ik. We hadden teamnr. 138.
Via de organisatie, waar ik mij als Lonely Boots had ingeschreven, kwam ik met deze jonge mensen (tussen de 25 en 28 jaar) in contact en ik was voor hen de “reddende engel” en ik vond mijzelf meer een engelbewaarder.
Na de inschrijving gingen we naar de georganiseerde BBQ waar we ons tegoed deden aan grote hoeveelheden voedsel. (Er stond nl. het een en ander te gebeuren de volgende dag)
De ouders van Diederica waren onze supporters en zouden er voor zorgen dat het onderweg aan niets zou ontbreken en gingen ons op elk controlepunt (CP)
oppeppen.
Rond 22.00 uur gingen we naar de tent en daar aangekomen vroeg Cindy aan mij of Diederica in mijn tent mocht overnachten en alvorens ze de vraag volledig had gesteld had ik al volmondig ja gezegd.
We legden ons te ruste op een wat harde ondergrond want zoon Florian was vergeten mij het luchtbed mee te geven.
Het werd een rustige nacht want zoals jullie weten staat er in mijn boek over normen en waarden met gulden letters geschreven “geen sex voor de wedstrijd”
De grote dag brak aan en het zag ernaar uit dat het een glorieuze dag zou gaan worden.
Vanaf 06.00 tot 06.45 werd er in een gemeenschapshal naast het park een ontbijt geserveerd door vele vrijwilligers.
Om 06.55 stonden we, ca. 900 stappers, trappelend bij de start en er werd omgeroepen dat er in de eerst twee straten niet gerend mocht worden. Ik had er ook geen moment aan gedacht om snel van start te gaan gezien het stijgingspercentage in de eerste straten.
We werden door honderden belangstellenden uitgezwaaid en toegejuicht wat mij wel een brok in de keel bezorgde.
Het eerste uur bleef, met uitzondering van de eerst 10 teams, de meute redelijk bij elkaar wat soms lange linten van wandelaars tot gevolg had.
De stemming in ons team zat er goed in. Bill en Cindy waren collega’s en werken bij Procter en Gambell , Diederica hoopt over twee weken als scheikundige af te studeren en gebruikte deze tocht om haar hoofd “schoon” te krijgen”
Onderweg waren er 6 controleposten en ook nog eens 3 waterpunten.
Grote delen van het parcours was moeilijk begaanbaar met kilometers lange paden welke overwoekerd waren met dikke boomwortels en je waande je soms in een oerbos. Ook vele uitgehouwen rotspaden en soppige graspaden moesten overwonnen worden het heet er niet voor niets De Hoge Venen.
Bij sommige beklimmingen moest je jezelf langs koorden omhoog trekken.
Rond het middaguur kreeg elk team een lunchpakket aangeboden met voedzame artikelen en vruchtensappen.
Na 45 km was het hoogste punt bereikt (690mtr.) en we hadden dit punt al na
9 uur bereikt. We waren als 24e team bij dit CP aangekomen.
Bij elke CP werd het team gescand en die gegevens waren op een internet site te volgen en ook was daar een eerste hulppost met gelegenheid om gemasseerd te worden waar door mijn teamleden veelvuldig gebruik van werd gemakt.
Toen we halverwege waren begonnen de eerste blaren op te spelen bij de jonge teamleden en werd er ruim geplakt om openspringen tegen te gaan.
Vlakbij de 60km post stapte ik op een grote loszittende steen en zwikte ik mijn linker enkel om wat vervelende pijn met zich meebracht. Bij de eerste hulp werd mijn enkel voorzien van een gel en werd ingepakt,met de schoenveters strak aangetrokken ging de tocht verder. Inmiddels had Cindy, die toch enkele marathons per jaar loopt, last van haar binnenmeniscus en was het tempo eruit bij haar en moesten we bij elke CP of waterpunt soms wel een uur op haar wachten omdat ze later binnenkwam en haar massage.
De temperatuur zakte in de nacht tot onder de tien graden wat tijden het wachten wel erg oncomfortabel was.
De laatste 25 km. mocht er een van het supportersteam meestappen wat de moeder van Diederica deed en zij bleef ook bij Cindy want de tocht werd voor haar wel erg zwaar maar van opgeven wilde ze niets weten.
We hadden afgesproken dat we vanaf de laatste CP samen zouden lopen richting finish maar het tempo van Cindy lag zo laag evenals de temperatuur dat zij ons verplichtte om ons eigen tempo te gaan lopen en we elkaar vlak voor de finish zouden zien.
Tijdens dit laatste traject, de ochtend diende zich reeds aan, lette ik niet op het pad en struikelde ik over een boomstronk en lag languit op de grond. Even zag ik de tocht aan mij voorbij gaan en in het zicht van de haven te moeten opgeven maar gelukkig kon ik me herpakken en met een paar gevoelige vinger en dit heup stapten we verder richting einddoel.
Onderweg kreeg ik visioenen van grote glazen met schuimend vocht en ik had me voorgenomen om na aankomst direct naar de biertent te gaan en minsten twee glazen in recordtempo achterover te slaan.
De laatste waterplaats was 6 km voor de finish en vanaf dat punt leek het of elke kilometer er wel twee waren en het duurde langer en langer.
Eindelijk was het stadspark in zicht en konden we genieten van de enthousiaste speaker die de trailwalkers luidruchtig binnenpraatte.
Op ca. 100 mtr. voor de finish stond een bankje waar we ons uitgeblust en uitgewoond hebben neergezet realiserend dat we ruim 24 uur (vier en twintig)
Onderweg te zijn geweest.
Eindelijk na anderhalf uur wachten kwam Cindy inmiddels in gezelschap van haar geliefde het park binnenstrompelen en viel ons huilend in de armen. Zo stonden we daar minuten lang elkaar stevig vasthoudend. Diederica hield het ook niet meer droog en de mannen stonden maar een beetje stoer te wezen.
De speaker was inmiddels op de hoogte gebracht van de ontberingen van Cindy.
In een slakkengangetje gingen we naar de finish en onder een luid applaus aangemoedigd door de speaker gingen we onder het finishdoek door.
We klauterden met moeite het podium op waar we door de loco burgemeester werden gedecoreerd met versierselen die door vrouwen uit Kenia waren gemaakt in opdracht van de Oxfam organisatie.
Hierna hebben we een tafeltje opgezocht waar ik slechts één biertje heb besteld wat ik in slowmotion heb opgedronken en daarna hebben we de tocht geëvalueerd waarbij er onbedaarlijk werd gelachen en de meiden de waterlanders de vrije loop lieten.
Na afspraken gemaakt te hebben over het houden van contact ben ik naar m’n tent gegaan en in de slaapzak gekropen waar ik vier uur later weer wakker werd en naar buiten keek om te zien dat vrijwel alle tenten al waren verdwenen.
Tent inpakken en met een zeer voldaan gevoel huiswaarts.
Een ervaring rijker
John Middelhuis
28-01-1947
niet gek he?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten