onrust in de stad

Zondagmorgen, de zon schijnt. In de stad heerst onrust. Het beeft, het trilt, het huivert. De onrust wordt veroorzaakt door een groep groene mannetjes. Op hun rossen rossen ze dwars door het centrum, over de Oude Markt, langs de Muur, over de Museumlaan. Het doel is duidelijk als in de buurt van een hoog beeld fietsen aan de kant gaan, jasjes uitgetrokken worden, helmen van het hoofd verdwijnen.
De heren (en één dame) komen voor een ontmpoeting met Vladimir Oeljanov himself. Het is nog vroeg, geen van de groene mannetjes klimt dan ook in het beeld van de Grote Leider. Een toevallige voorbijganger wordt aangeschoten en, geschrokken als hij is, weet hij bovenstaande foto te maken. De beste man zakte ook nog even door zijn knieën maar de volgens hem gelukte foto is nergens terug te vinden in het digitale geheugen.
Dan komt het gezelschap groene mannetjes weer in beweging en hijst zich, onder het slaken van allerlei kreten, op hun rossen. Een splitsing volgt en de twee groepen gaan ieder een richting op. Uw verslaggever besluit deze zondag zich aan te sluiten bij de groep die de meeste plasstops zal maken. Ten slotte zal ook op deze site journalistieke hoor en wederhoor plaatsvinden.
De eerste stop is niet ver weg. Ter hoogte van Sprakel in het Bos moeten de eersten uit de broek. Daarna wordt het plots sportief. De gekromde sturen gaan richting de wielerbaan in Oldenzaal, "daar zijn ze al een tijdje niet meer geweest" aldus woordvoerder Gerrit M.. Op de baan gaat het los. Een enkeling neemt na een ronde plaats op een bankje, een deel rijdt in eigen tempo over het circuit en twee jongelingen demareren. Het zijn een zekere acteur met in zijn kielzog uw verslaggever. Ook met hoge snelheid dient er verslag gedaan te worden van de situatie. Drie rondes rijden ze, in vliegensvaart.


Uit het bos komt plots een bekende rijden. Zijn fiets is kaduuk, maar hij heeft de vaart er goed in. Even later gaan de neuzen richting de woning van een verse 65 jarige. Er moet nog een vat geleegd worden. De klup doet niet moeilijk, een klupmakker in nood moet geholpen worden. Zo zal dan ook gebeuren. Niet alleen het vat gaat leeg, ook de koelkast krijgt een fikse opruimbeurt.
Het blijft nog lang onrustig in de stad deze zondag...

Dam tot Dam

Afgelopen zondag reden slechts twee fietsers de Dam tot Dam, 140 kilometers over winderige wegen en dijken boven Amsterdam. Met een vertrek vanaf de Dam, een rit door de IJtunnel over de snelweg, is het een tocht die de moeite waard is.
Deze keer dus alleen Henk Ta. en uw blogmeester. De heren vertrokken met de toet om precies acht uur, helemaal in het gedrang. Vooraan zouden ze blijven, Henk fietst van snelle groep naar snelle groep, om zoveel mogelijk profijt te hebben van de slipstream. Met uw blogmeester erachteraan. Om half twee zit de 140 km erop, een recordtijd! Het is dan ook niet gek dat halverwege een jonge wielrenner verbaasd naast zich keek toen hij Henk ontwaarde, die probleemloos meetrapte in het groepje.

sloeproeien

We zijn officieel gediskwalificeerd bij het sloeproeien dit jaar. Niet omdat we met 190% bemanning voeren, maar omdat we een boei aan de verkeerde kant zijn langs gefietst. Het moet toch niet gekker worden!
Gelukkig waren we wel 100% officieel de luidruchtigste groep deelnemers die de vredige stilte op het Twentekanaal kwamen verstoren, maar dat kan voor niemand een opvallend feit zijn. We waren, ook dit jaar, weer een van de klups die het meeste hebben bijgedragen aan de sfeer ná het sloeproeien! Maar ja, dat is ook niets nieuws.

ballentocht

Opnieuw een verrassingstocht. Het weer is wat minder, hier en daar wat regenwolkjes aan de lucht met als gevolg dat de opkomst tegenvalt. Toch wordt er in twee groepen gefietst. Uw webmaster heeft grote problemen met zijn benen en was dus mee met de snellen en wil hierbij nog eens een oproepje plaatsen voor verslag vanuit dat gezellige pelotonnetje. Er moet toch iemand zijn die genegen is om een lollig verhaal te schrijven voor de site?
Terug naar de zondag. Routeman, lid van verdienste en pensionado Henk Ta. heeft de dagen voor de tocht een mooi parcours uitgezet, tegen de 75 km aan. De Needse berg zit er in, maar hoe de route erheen liep, geen idee. Over mooie weggetjes, nog nooit gereden, door gehuchtjes waar niemand het bestaan van durft te erkennen en meer van dat. In ieder geval is duidelijk dat er een Mallumse molen bestaat, met een pracht terras voor een zonnige zondagmiddag, maar hoe daar te komen, vraagteken.
Op het thuishonk treffen we twee ex-fietsers aan. Wouter en Ronald zijn al weken intensief aan het trainen voor de hele marathon en zijn bijna niet meer te zien op het carbon/alu ros.
Na klachten van de ene helft van het bestuur zijn er weer gehaktballen, dat komen deze twee heren verzorgen. Dan gaan ze en lopen een recordtijd tijdens de Singelloop. Dat alles onder aanmoediging van een aantal enthousiaste fietsers. Maar ja, die zijn natuurlijk altijd enthousiast. Benieuwd hoe het sloeproeien gaat verlopen...

heek und so weiter

Zondagochtend staat er een stevig windje. Het kan de stoere fietsers van de OSVVE er niet van weerhouden om op de fiets te springen. Zoals de meeste zondagen splitst de groep zich als de koffie op is en de groene brigade's maken op verschillende wijze het Twentse grensgebied onveilig.
De ietwat tragere, maar in de eindsprint altijd fanatieke, "gezellige" groep haalt ergens grappen en grollen uit, terwijl de "snellen", en toch zeker niet minder gezelligen, de grens overvliegen richting Heek. Het tempo ligt hoog, het banaantje dient ook in sneltreinvaart weggewerkt te worden, maar de rit is een mooie.
Omdat uw blogmaster met deze groep meefietste is er geen ritverslag van de "gezelligen", net zo min als dat daar ploaties van zijn, maar uit betrouwbare bron is gebleken dat men daar geen moeite mee heeft. Uw blogmeester laat aan een ieders inlevingsvermogen over om in te vullen hoe die tocht verliep...

Oxfam Trailwalk

John M. maakt lekkere snert, fietst niet (meer) zoveel, maar loopt wel enorme afstanden. Van zijn laatste heldentocht een verslag! Fietsers, we nemen onze helm vol achting af. Hulde!


OXFAM TRAILWALKER 28 AUGUSTUS 2009
Eupen in de Hoge Venen Belgie

Vrijdag avond de 27e in Eupen gearriveerd en de deelnemers konden de tent in het stadspark opzetten.
Het park was al aardig gevuld met zo’n 150 meestal kleine tenten.
Nadat de tent op een aardig plekje stond begaf ik mij naar de inschrijving alwaar ik kennis maakte met mijn teammaten. Er moest gestart worden in een team van 4 personen en het onze bestond uit Bill Mahieu, Diederica Claeys, Cindy Vandecasteele en ik. We hadden teamnr. 138.
Via de organisatie, waar ik mij als Lonely Boots had ingeschreven, kwam ik met deze jonge mensen (tussen de 25 en 28 jaar) in contact en ik was voor hen de “reddende engel” en ik vond mijzelf meer een engelbewaarder.
Na de inschrijving gingen we naar de georganiseerde BBQ waar we ons tegoed deden aan grote hoeveelheden voedsel. (Er stond nl. het een en ander te gebeuren de volgende dag)
De ouders van Diederica waren onze supporters en zouden er voor zorgen dat het onderweg aan niets zou ontbreken en gingen ons op elk controlepunt (CP)
oppeppen.
Rond 22.00 uur gingen we naar de tent en daar aangekomen vroeg Cindy aan mij of Diederica in mijn tent mocht overnachten en alvorens ze de vraag volledig had gesteld had ik al volmondig ja gezegd.
We legden ons te ruste op een wat harde ondergrond want zoon Florian was vergeten mij het luchtbed mee te geven.
Het werd een rustige nacht want zoals jullie weten staat er in mijn boek over normen en waarden met gulden letters geschreven “geen sex voor de wedstrijd”
De grote dag brak aan en het zag ernaar uit dat het een glorieuze dag zou gaan worden.
Vanaf 06.00 tot 06.45 werd er in een gemeenschapshal naast het park een ontbijt geserveerd door vele vrijwilligers.
Om 06.55 stonden we, ca. 900 stappers, trappelend bij de start en er werd omgeroepen dat er in de eerst twee straten niet gerend mocht worden. Ik had er ook geen moment aan gedacht om snel van start te gaan gezien het stijgingspercentage in de eerste straten.
We werden door honderden belangstellenden uitgezwaaid en toegejuicht wat mij wel een brok in de keel bezorgde.
Het eerste uur bleef, met uitzondering van de eerst 10 teams, de meute redelijk bij elkaar wat soms lange linten van wandelaars tot gevolg had.
De stemming in ons team zat er goed in. Bill en Cindy waren collega’s en werken bij Procter en Gambell , Diederica hoopt over twee weken als scheikundige af te studeren en gebruikte deze tocht om haar hoofd “schoon” te krijgen”
Onderweg waren er 6 controleposten en ook nog eens 3 waterpunten.
Grote delen van het parcours was moeilijk begaanbaar met kilometers lange paden welke overwoekerd waren met dikke boomwortels en je waande je soms in een oerbos. Ook vele uitgehouwen rotspaden en soppige graspaden moesten overwonnen worden het heet er niet voor niets De Hoge Venen.
Bij sommige beklimmingen moest je jezelf langs koorden omhoog trekken.
Rond het middaguur kreeg elk team een lunchpakket aangeboden met voedzame artikelen en vruchtensappen.
Na 45 km was het hoogste punt bereikt (690mtr.) en we hadden dit punt al na
9 uur bereikt. We waren als 24e team bij dit CP aangekomen.
Bij elke CP werd het team gescand en die gegevens waren op een internet site te volgen en ook was daar een eerste hulppost met gelegenheid om gemasseerd te worden waar door mijn teamleden veelvuldig gebruik van werd gemakt.
Toen we halverwege waren begonnen de eerste blaren op te spelen bij de jonge teamleden en werd er ruim geplakt om openspringen tegen te gaan.
Vlakbij de 60km post stapte ik op een grote loszittende steen en zwikte ik mijn linker enkel om wat vervelende pijn met zich meebracht. Bij de eerste hulp werd mijn enkel voorzien van een gel en werd ingepakt,met de schoenveters strak aangetrokken ging de tocht verder. Inmiddels had Cindy, die toch enkele marathons per jaar loopt, last van haar binnenmeniscus en was het tempo eruit bij haar en moesten we bij elke CP of waterpunt soms wel een uur op haar wachten omdat ze later binnenkwam en haar massage.
De temperatuur zakte in de nacht tot onder de tien graden wat tijden het wachten wel erg oncomfortabel was.
De laatste 25 km. mocht er een van het supportersteam meestappen wat de moeder van Diederica deed en zij bleef ook bij Cindy want de tocht werd voor haar wel erg zwaar maar van opgeven wilde ze niets weten.
We hadden afgesproken dat we vanaf de laatste CP samen zouden lopen richting finish maar het tempo van Cindy lag zo laag evenals de temperatuur dat zij ons verplichtte om ons eigen tempo te gaan lopen en we elkaar vlak voor de finish zouden zien.
Tijdens dit laatste traject, de ochtend diende zich reeds aan, lette ik niet op het pad en struikelde ik over een boomstronk en lag languit op de grond. Even zag ik de tocht aan mij voorbij gaan en in het zicht van de haven te moeten opgeven maar gelukkig kon ik me herpakken en met een paar gevoelige vinger en dit heup stapten we verder richting einddoel.
Onderweg kreeg ik visioenen van grote glazen met schuimend vocht en ik had me voorgenomen om na aankomst direct naar de biertent te gaan en minsten twee glazen in recordtempo achterover te slaan.
De laatste waterplaats was 6 km voor de finish en vanaf dat punt leek het of elke kilometer er wel twee waren en het duurde langer en langer.
Eindelijk was het stadspark in zicht en konden we genieten van de enthousiaste speaker die de trailwalkers luidruchtig binnenpraatte.
Op ca. 100 mtr. voor de finish stond een bankje waar we ons uitgeblust en uitgewoond hebben neergezet realiserend dat we ruim 24 uur (vier en twintig)
Onderweg te zijn geweest.
Eindelijk na anderhalf uur wachten kwam Cindy inmiddels in gezelschap van haar geliefde het park binnenstrompelen en viel ons huilend in de armen. Zo stonden we daar minuten lang elkaar stevig vasthoudend. Diederica hield het ook niet meer droog en de mannen stonden maar een beetje stoer te wezen.
De speaker was inmiddels op de hoogte gebracht van de ontberingen van Cindy.
In een slakkengangetje gingen we naar de finish en onder een luid applaus aangemoedigd door de speaker gingen we onder het finishdoek door.
We klauterden met moeite het podium op waar we door de loco burgemeester werden gedecoreerd met versierselen die door vrouwen uit Kenia waren gemaakt in opdracht van de Oxfam organisatie.
Hierna hebben we een tafeltje opgezocht waar ik slechts één biertje heb besteld wat ik in slowmotion heb opgedronken en daarna hebben we de tocht geëvalueerd waarbij er onbedaarlijk werd gelachen en de meiden de waterlanders de vrije loop lieten.

Na afspraken gemaakt te hebben over het houden van contact ben ik naar m’n tent gegaan en in de slaapzak gekropen waar ik vier uur later weer wakker werd en naar buiten keek om te zien dat vrijwel alle tenten al waren verdwenen.

Tent inpakken en met een zeer voldaan gevoel huiswaarts.
Een ervaring rijker

John Middelhuis
28-01-1947
niet gek he?

Met de Henken naar de Vuelta

Op de fiets naar de Vuelta…………………….

Maandag, n.a.v. de opmerking van Henk Takens: “Dan maken we toch nog een toggie”, op de fiets gestapt richting Borculo.
Zelf, gebruik makend van de Bapo ( ouwe lullendag) en met 2 gepensioneerden Henk Terink en Henk Takens stapten we op de fiets. Nou dat ging nog net, want één onzer ging op de stoep staan, zette de fiets op straat en beklom zo zijn fiets. “ Nou”, dacht ik, “dat voorspelt niet veel goeds…….
Onderweg, in een straf bejaardentempo, moest er zeker twee keer geplast worden. Een gehoorde opmerking was: “Vroeger piste ik over de sloot, maar nu op mijn schoenen “. De ander riposteerde: “ Maar op de hakken is het me nog nooit gelukt”. Een andere keer werd de opmerking gemaakt dat de pamper aan het doorlekken was. Hoezo oud worden zonder problemen?!
Onderweg kwamen we een stortvloed aan grijze golven tegen, altijd weerklonk weer een door iedereen beantwoordt : “ Hoiiiiiiiiiiiiiiiii “. Ik overpeinsde: “ Is dit mijn voorland”?
Daarnaast een bijzonderheid. Veel gekke dingen, dieren etc. nemen mensen mee op hun fiets, maar halverwege Haaksbergen naam een lid van de grijzegolvenbeweging een…papgaai mee in een mandje op de fiets, deze had niet de vocabulaire stortvloed aan vunzige woorden. Dat vonden we erg jammer.
Plotseling hoorde ik iemand praten zonder aanleiding. Keek om en zag dat hij praatte met zijn bel. Toen ik hem naar het waarom vroeg vertelde hij me dat hij dat altijd deed als hij zichzelf moed in moest spreken, want er was vaak geen levend wezen in de buurt als hij alleen fietste en zijn bel was zijn beste kameraad. Ik dacht weer aan mijn toekomstperspectief……..
In een werkelijk schitterende omgeving fietsten we richting Borculo, natuurlijk met ontzettend veel Hoiiiiiiiiiiiii. Aldaar een terras gevonden, helaas zonder appelgebak. De serveerster spreidde echter een buitensporige gastvrijheid ten toon. Ze bood aan bij de HEMA aan de overkant appelgebak voor ons te halen, dit vonden we echter te ver gaan, maar voor gastvrijheid moet je in Borculo zijn.
We posteerden ons op een strategische punt op de Vueltaroute, vlakbij een bocht. We maakten onmiddellijk kennis met een Zimbabwaanse kunstenaar die vrienden had in Borculo. Hij belaagde ons met allerlei vreemde moppen, waar tot mijn ontsteltenis wel om werd gelachen. De Vuelta kent geen reclamekaravaan, dit maakt van het wachten wel een heel saaie bezigheid. Plotseling….. “Ze komt d’r an” werd alom geroepen, het fototoestel in de aanslag, met natuurlijk aanwijzingen van Henk Takens, de drie koplopers, met Lars Boom, op de foto gezet. Helaas, alleen een voorwiel. Vervolgens weer veel auto’s en motoren en na 8 minuten het peloton
( “Doar hej ze wa” ) in een flits voorbij en fotografisch niet te missen. Daarna weer veel auto’s van ploegleiders en alles was weer voorbij.
We hadden het gevoel van : Was dat alles?
Toen maar weer op de fiets gestapt, nu met de wind in de rug richting Enschede, in vliegende vaart over essen en langs uitnodigende cafés. Tenslotte belandden we in Boekelo, daar was de ober zo tergend langzaam dat we maar gelijk twee glazen bestelden en alwaar we aanstalten maakten om filosofisch over tijd en het waarom van ons bestaan te discussiëren, helaas het kwam er niet van. Het zal wel aan de leeftijd hebben gelegen…
Samenvattend: Een prachtige belevenis, oud worden op deze wijze.En wie maakt het nu eens mee: De Vuelta in Borculo.
Maar voor de liefhebbers, zonder leeftijdsdiscriminatie, volgend jaar start de Tour in Rotterdam en de Giro in Utrecht.

Ruud, met dank aan Henk en Henk.