jarig (geweest)

Lidian! Negentien lentes jong! Van harte!
Nu nog trakteren!

Om tien uur is de opkomst nog niet groot. Henk Ta., gastheer Wouter, uw fietsfotoblogman en de mededeling van Lidian dat ze met lekkebandenpech onderweg is. Als de ploeg om half elf op pad gaat is de samenstelling nog niet anders, er is hoogstens wat meer koffie in gegaan omdat de volle pot over drie man verdeeld moest worden.
Het is wel de vier jongste leden van de winterklup die de kou vandaag trotseren. En koud is het, rond het vriespunt met overal op straat bevroren plassen. Een ronde om Enschede heen, met meerdere grensovergangen is de bedoeling. Vanwege de kleine samenstelling staat het experiment voorop, er wordt dus volop gefietst over kleine smokkelpaadjes, vol blubber, ijs en viezigheid.
Bij de eerste sneeuwvlokken en het banaantje komt Lidian met een verrassende mededeling. Niet alleen had ze bandenpech, uit haar zadeltasje komt een borrelglas, gevolgd door de mededeling dat het morgen haar verjaardag is en ze vast wil trakteren. Dan schenkt ze de eerste borrel in. Met de kou en sneeuw die ons inmiddels om de oren vliegt geen onwelkome traktatie, die zich enkele kilometers verderop herhaald.
De laatste lange en koude kilometers leren de jonkies wat echt winterfietsen is. Over de kale weilanden vliegt de sneeuw in steeds groter wordende vlokken in het gezicht en zijn we allemaal blij met de door de AOB verstrekte groene nekbedekkers. Bij Wouter aan de Pauperlanden staat de snert klaar. De lepel blijft recht overeind staan, idee van kok Daniëlle. Uiteindelijk blaast iedereen door de natte sneeuw de aftocht.

wintertips

Beste fietsvrienden, vergeet u in deze tijd niet de wintertips van onze Henk? Ze zijn niet nieuw, maar gaan nog steeds wel op! Kijk snel en voorkom erger!

KLIK HIER

sneeuwtocht

Het is koud, rond het vriespunt. Gelukkig staan bij jan en Ineke de koffie en stroopwafels klaar. Als koffiekan leeg is en de wafels op zijn, gaan we op pad. Het peloton bestaat vandaag uit zes winterfietsers, de rest heeft zich vanmorgen bij het zien van de thermometer vermoedelijk nog eens een keer omgedraaid. De gedachte aan een warm bed is bij de zes fietsers zeker ook aanwezig als de eerste kilometers erop zitten.
Het is koud en eigenlijk ook de eerste keer dat iedereen ook volledig in wintertenue is verschenen. Dikke jassen en truien, handschoenen en overschoenen. Behalve voor Lidian en Wouter, zij fietsen deze ochtend rond zonder. De schoentjes zijn onvindbaar thuis en blauwe tenen zijn zeker.
Opvallend deze tocht, een rondje Twickel-Zenderen-Deurningen, is het verdwijnen van Jan V. uit het peloton. Verdween hij onlangs nog aan de staart van het peloton, deze keer verdwijnt hij steeds voor de groep uit het zicht, het kost moeite hem bij te houden. Bij de andere fietsers, die steeds achter hem aan kunnen ploeteren, komt de gedachte op dat deze natuurman de laatste dagen hard aan het trainen is geweest.
Ook Lidian heeft dezelfde neigingen als haar vroegere leraar. Onderweg worden haar remmen dan ook strakke gezet en wordt over beiden geopperd dat ze probleemloos zonder versnellingen rond kunnen komen. Een ouderwets wiel uit de begintijd van het wielrennen zou zeker uitkomst bieden deze winter. Onder aan de bult even het wiel omdraaien en klaar zijn LidiJan.
Als we richting Deurningen rijden blijkt het aan de noordkant van Enschede kouder te zijn dan aan de andere kant. Overal ligt ook nog sneeuw van zaterdag, er staan zelfs sneeuwpoppen in tuinen! gelukkig is het thuis bij Jan warm, de haard brandt volop, de soep en bitterballen gaan er in als zoete broodjes. Na een half uurtje is iedereen bijgekomen van de kou.
En volgende week? Is het dan ook zo koud? Ligt er sneeuw? Kom het zelf ervaren! De start is om 10 uur bij Wouter aan de Assinklanden 139.

winterfiets zondag 16 november

Het vertrek deze zondag bij Ad, helemaal ver weg aan de grens. Het wordt een vaste tocht die Schöppingen gaat schampen. Een mooie tocht, dat zeker. Er staat veel wind, de wegen zijn vies en nat, een fikse schoonmaakbeurt van fiets en fietser zal na afloop zeker nodig zijn. Toch is het goed om op de fiets te zitten en acht man sterk stoempen we dan ook tegen de wind in. Tot grote schrik van gastfietser Ruud is de gemiddelde snelheid wel aan de hoge kant en de zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd.

Waterloo in Hongkong

John M. doet verslag van zijn barre tocht door de Aziatische bergen...

Vlucht KL 0887 15.15 uur dd.05 11 08

Na een voorbereiding van ca. 150 uur en 750 km. dacht ik klaar te zijn voor deze
tocht.
De avond van de 6e nov. hebben we gegeten bij Henry Rawson thuis (teamleider). Zijn vrouw en het keukenpersoneel wat er rondhing hadden een spicy en zeer calorierijke maaltijd gemaakt en onder het genot van bodempje wijn en veel water werden er plannen gemaakt voor de Trail.
7 nov. 2008 om 07.30 uur werd ik van het appartement gehaald en gingen naar de plek van inschrijving.
Ik voelde me niet echt groots mede vanwege de jetlag en het feit ik veel hinder ondervond van de slijmbeurs ontsteking in de linkerschouder die mijn nachtrust behoorlijk had verstoord
Mijn team bestond verder uit Henry Rawson, Patrick Rawson (neef van),en Eric Wan Lee.
Het beloofde een warme dag te worden geheel tegen de weersvoorspelling in.
Bij de start werden we aan een bandje met barcode geketend voor de herkenning en om klokslag 09.00 uur klonk het startschot.
De eerste teams met daaronder een aantal Gurkha’s vertrokken alsof hun leven ervan afhing, rennend... (Gurhka is een jonge mannelijke strijder die al in zijn pubertijd geselecteerd is om een sober, strijdvaardig en vooral sociaal leven te gaan leiden wat men in China een eer vindt)
Elke 30 min. vertrok er een groep van 300 teams (4 pers. per team)
Via een brede weg gingen we richting het eerste checkpoint ( na 8 km).ik kreeg zo’n “life is good” gevoel en alles wees erop dat het een glorieuze dag zou worden.
Na het eerste cp moesten we via steile rotspaden en uitgehouwen treden omhoog en toen bleek dat de waarschuwingen van Henry “you need to practice in the mountains” niet voor niets waren geweest. Anderhalf uur in de inmiddels hete zon klimmen en klauteren en tot overmaat van ramp ook nog eens via een steil trappetje weer naar beneden tot op het strand en elke trede kreeg ik een tikje in mijn nog steeds pijnlijke schouder.( ik was gewaarschuwd "you will die several times today")
Op het strand was een waterbevoorrading en werd er veel ingeslagen.
Verder ging het weer in een redelijk tempo want onze leider huldigt dat het beter is om 22 uur te lijden dan 25 uur. Helaas heb ik geen schaduwplekje mogen ontdekken in deze niet eenvoudige tocht. Problemen dienden zich aan met de balans omdat ik mijn linkerarm steeds achter de schouderband van mijn rugzak moest houden en het zag er ongetwijfeld uit als aangeschoten wild.
Wederom werd het uren klimmen en de temperatuur was inmiddels opgeklommen naar ruim 30 graden in de schaduw welke ik maar niet kon vinden.
Eric en Patrick hadden het tempo opgevoerd of ik vertraagd.
Henry bleef uit hoofde van zijn teamleiderschap bij me en aanmoedigen om nog meer te drinken wat overigens niet meeviel..
Het werd zwaarder en zwaarder en zonniger en warmer en heter en moeilijker en vervelender en zorgwekkender en wat dies meer zij en inmiddels waren we nog maar 5 uurtjes bezig en mijn hoofd stond al op springen,, het voelde aan als die koperen ploert daar hoog in de lucht.
Tot het volgend ep zou het nog maar 1 km zijn maar het was ietsje meer, na ruim een half uur kwamen we bij het cp waar Eric en Patrick al een half uurtje hadden gewacht. Ik sprak toen de verlossende woorden I quith waarna geen tegenspraak kwam vanuit het team.
In overleg met Eric en het cp werd er een taxi gearrangeerd alleen moest ik daarvoor nog een stuk haast onbegaanbare weg van ca. 4 km afleggen om bij een soort van openbare weg te komen.

Na een halfuur op adem te zijn gekomen begaf ik me richting de taxi een grote illusie achterlatend ergens in The New Territories van Hongkong.

Na een uur bij de afgesproken plek voor de taxi aangekomen stond een soort wachthuisje waar je zowaar in de schaduw kon zitten op een heeeeerlijke stenen bank. 5 minuten later kwam de taxi en ik had het gevoel dat ik in een koelcel stapje. Nadat ik hem mijn bestemming had gegeven viel ik in slaap en 45 minuten later werd ik wakker met Robinson Road no.. 36 .

meesterzet

En paar stukjes uit de voorstelling van Laurens, afgelopen zondag. Geniet ervan!

start winterfiets

Als de winterfietsers wakken worden is er maar een enkele conclusie mogelijk. Er wordt niet gefietst! De regen klettert naar beneden en de wind heeft stormkracht. Toch zijn er enkele fietsers die besluiten de buienradar te checken. Tot hun grote schrik blijkt dat het om kwart over negen droog is!
En zo verzamelen zich rond tien uur een achttal fietsers ten huize van Wim "foei, af, blijf, hier, zit!" van L.. Koffie met appeltaart en Wouter gelukkig met een fiets met trappers. Dan gaat het los, de koppen tegen de wind in en stoempen maar. De wind is van tijd tot tijd zo krachtig dat het peloton bijna niet vooruit komt, zeker op het vlakke, platte land rond Buurse en Haaksbergen.
Het gaat zo straf dat Jan V. na een dertigtal kilometers afhaakt. Voordat het inmiddels uit elkaar gewaaide peloton stil staat is hij al aan de horizon verdwenen. Helaas, jammer. De rest fietst nog even verder, af en toe met de wind in de rug, maar van tijd tot tijd ook tegen of klapperdewijs van opzij. Terug in Enschede keren twee heren het peloton de rug toe, zij gaan door naar Concordia, waar niet-winterfietser Laurens ten D. zijn première op het podium heeft. Ondertussen zal het er bij Wim van L. een gezellige nazit geworden zijn. Net als in de stad.

snerttocht 2008

Snert, bakleverworst, boerderijen en bier, kort samengevat een snerttocht. Je moet er niet over lezen, maar bij geweest zijn!