Vroeg uit de veren om 6 uur, 22 april,op weg naar Ibbenbüren in het schitterende Teutenburgerwald. Na amper 45 minuten rijden arriveren we op de plek waar de Teutenburgerrundfahrt zou plaatsvinden, vanaf het Aseebad in Ibbenbüren. We konden kiezen uit 85 km. en 115km. De laatste afstand werd onze keuze ( Ad, Lex, Han Nijhof en Ruud).
Zo vroeg in het voorjaar is het natuurlijk ijzig koud, maar met al die bulten doe je gauw je overtollige kleren uit om je hobby uit te oefenen.( waar heb ik dat vaker gehoord?)
Het was een prachtige tocht met steile en gelukkig korte klimmetjes. De organisatie door OWC was perfect, er was zelfs een monteur die gratis je ketting inkortte ( in dit geval kan hij beter te kort zijn dan te lang!).
Bij de eerste rustplek deed zich een eigenaardig incident voor. Een man op leeftijd ( ik denk van voor de oorlog) liep met zijn vrouw belangstellend naar de fietsen te kijken ( waar hebben ze dat eerder gedaan?) en vroeg zich af hoe we dat konden bolwerken in dit heuvelachtige landschap. En toen hij Ad ontwaarde vroeg hij in perfect Duits: “Und Sie fahren auch noch mit”. Doelend op waarschijnlijk, neen ik weet het wel zeker, zijn leeftijd. Ook zijn meelopend vrouw toonde respect, ins besondere voor Ad.
Vervolgens stapten we monter ( op één na ) op de fiets. De route liep in Lienen door een bos met een schitterende beklimming en ook rondom de Fernsehturm was het prachtig fietsen. Helaas was er een pijl weggehaald en moesten we ook nog omfietsen op een zeer oninteressant gedeelte op een drukke weg.
In prachtig weer beëindigden we onze tocht.
Daarna deed zich op de terugweg op de Autobahn nog een bizar verschijnsel voor. Opnieuw was onze Ad weer aanwezig bij een openbaring. Hij kreeg een lekke band, niet van de auto waarin hij zat, maar van zijn fiets die in de auto lag!!!!!!. Nog nooit hadden we zoiets meegemaakt en zelfs de allerdeskundigste fietsers onder ons ( Jan Veldhuis/Henk Takens) daag ik hierbij uit het wonderbaarlijke verschijnsel te verklaren. We wachten met spanning hun reactie af.
Toen maar naar Oikos gereden en door de pauwen werden we van afstand al weer hartelijke verwelkomd. Hun luide uitingen van (on)genoegen weerklonk tot ver in Duitsland.
Terugkijkend op de tocht kan ik stellen dat het een bijzonder fraaie tocht is, die door iedereen gereden kan worden. Misschien kunnen we het volgend jaar met een grotere groep vanuit de OSVVE deelnemen, het is zeker de moeite waard en leeftijd speelt geen rol.
Ruud van K.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten