Zondag 6 mei.
De uitdaging van het Oosten.
9 fietsers van onze club en 441 van andere verenigingen komen tezamen in het kleine clubhuis van het oosten om “De Uitdaging” te fietsen.
(Hopelijk komen er zaterdag niet zo veel bij “De Ut”. Enig voordeel is dan dat we eindelijk van de oude beugels af zijn.)
Ons neuftet vertrekt vol goede moed richting Duitsland, waar na 33 km. de eerste stop is. Gelukkig hebben we één roker bij ons, want de stop is in Asbeck.
De snelle groep (Henk Ta, Ronald, Ruud, Lex) besluit door te gaan en de vijf anderen (Gerrit en Gerrit, Glaas, Wouter en John) nemen een wijs besluit: eerst koffie en gebak en daarna verder fietsen. Bij deze stop ontmoeten we Jos, bij de oud Zweden fietsers bekend van het feit dat hij zijn paspoort “ergens” had laten liggen na een avondje stappen. De tocht gaat verder. Op het verste punt hebben we de Schöppingerberg…gezien. Prachtig vanaf de onderkant.
Bij terugkomst hebben we nog geruime tijd op de snelle groep gewacht, maar stel je voor dat zij (net als 415 anderen) rechtstreeks naar huis gaan …..hetgeen wij zeker van enkelen onder hun niet verwachten. Had Wouter toch maar gewacht, dan was in ieder geval niet nuchter van fiets gereden.
De Uitdaging is een aanrader om volgend jaar met onze hele club te fietsen. Ik hoop dan weer de coördinatie te mogen doen.
Henk Terink
De uitdaging van het Oosten.
9 fietsers van onze club en 441 van andere verenigingen komen tezamen in het kleine clubhuis van het oosten om “De Uitdaging” te fietsen.
(Hopelijk komen er zaterdag niet zo veel bij “De Ut”. Enig voordeel is dan dat we eindelijk van de oude beugels af zijn.)
Ons neuftet vertrekt vol goede moed richting Duitsland, waar na 33 km. de eerste stop is. Gelukkig hebben we één roker bij ons, want de stop is in Asbeck.
De snelle groep (Henk Ta, Ronald, Ruud, Lex) besluit door te gaan en de vijf anderen (Gerrit en Gerrit, Glaas, Wouter en John) nemen een wijs besluit: eerst koffie en gebak en daarna verder fietsen. Bij deze stop ontmoeten we Jos, bij de oud Zweden fietsers bekend van het feit dat hij zijn paspoort “ergens” had laten liggen na een avondje stappen. De tocht gaat verder. Op het verste punt hebben we de Schöppingerberg…gezien. Prachtig vanaf de onderkant.
Bij terugkomst hebben we nog geruime tijd op de snelle groep gewacht, maar stel je voor dat zij (net als 415 anderen) rechtstreeks naar huis gaan …..hetgeen wij zeker van enkelen onder hun niet verwachten. Had Wouter toch maar gewacht, dan was in ieder geval niet nuchter van fiets gereden.
De Uitdaging is een aanrader om volgend jaar met onze hele club te fietsen. Ik hoop dan weer de coördinatie te mogen doen.
Henk Terink
Geen opmerkingen:
Een reactie posten