verslag van onze schaatscracks.

Vrienden van KIKA,

Bij deze wil ik namens alle schaatsers maar natuurlijk ook namens alle KIKA kinderen jullie hartelijk danken voor jullie bijdrage voor het fonds dat onderzoek doet naar de bestrijding van kinderkanker.

Onze actie heeft € 3500,- opgeleverd en de gehele opbrengst komt strijkstokvrij ten goede aan KIKA.

Hierbij een klein verslag van een paar onvergetelijke dagen.

Wederom hebben we weer getraind op de baan in Enschede, kilometers maken om goed voorbereid te zijn om de Alternatieve Elfstedentocht te rijden op de bevroren Oostenrijkse Weissensee.

We hebben dit al vaker gedaan maar deze 200 KM werd een fascinerend wit avontuur, daar hoog in de bergen van Karinthië.

De wedstrijd werd vervroegd omdat er erg slecht weer was voorspeld voor de vrijdag. Ook op de donderdag heeft het de hele dag gesneeuwd.

Het was natuurlijk niet te vergelijken met de tocht van ‘63 maar bar was het ook dit keer wel.

Het sneeuwde de gehele dag en daardoor had je minder zicht op de scheuren in het ijs. Helaas voor mijzelf moest ik de strijd staken na 120 KM door een hamstringblessure doordat ik in een scheur terecht kwam met mijn linkerschaats. 

Schaatsen op natuurijs is natuurlijk nooit zonder gevaar, maar ik heb nog nooit zoveel mensen van  het ijs afgevoerd zien worden. Vaak waren ze ingepakt in folie om onderkoeling te voorkomen.

Daar bleef het echter niet bij. Zonder dat we het goed en wel in de gaten hadden raakten we ingesneeuwd.

Nadat we donderdag hadden geschaatst waren we in de feesttent voor het traditionele blarenbal.

Mensen springen en dansen. Je kunt het je misschien niet voorstellen na zo’n dag, maar dat zal de adrenaline wel zijn die nog in het bloed jaagt.

Het feest duurde tot om 23.00 uur de brandweer kwam en wij de tent moesten verlaten wegens instortingsgevaar. We hebben het feestje daarna dan ook maar voortgezet in het hotel tot ver in de kleine uurtjes.

De volgende dag kwam de onvermijdelijke kater. Niet van het bier, maar van het anderhalf meter hoge pak sneeuw dat voor de deur lag. Je kon er nog maar net overheen kijken. De weg naar het dorp beneden was dan ook niet meer te berijden. Even verderop was er ook nog kans op lawinegevaar.

Het bericht over de ingesneeuwde Nederlanders bereikte natuurlijk ook het thuisfront, maar met ons geen medelijden! Er was genoeg eten en drinken in het hotel aanwezig voor ons.

Ook werd de wedstrijd van de profschaatsers die zaterdag afgelast. Dat kon ook bijna niet anders. Zelfs de VIP-tent van de organisatie was al onder het sneeuwdek bezweken en niemand mocht het ijs meer betreden.

Alles wat toen nog op het ijs stond aan hekwerk, tenten en dergelijke moet als verloren worden beschouwd. Zelfs onze promotievlag van KIKA die we daar hadden geplant om aandacht te vragen voor onze sponsoractie is dan ook achtergebleven. We konden en mochten er domweg niet meer bij. 

We zullen dan ook de plaatselijke duik vereniging een mailtje sturen met het verzoek de KIKA vlag deze zomer boven water te halen zodat deze volgend jaar weer op het ijs kan worden geplaatst.

Ondanks dat kijken wij schaatsvrienden  positief terug op dit witte avontuur en het mooie bedrag dat wij samen met jullie hebben opgebracht voor deze zieke kinderen.

Met vriendelijke groet,

Marcel Mebius