Prachtige tocht, maar wat een gezeik over de route!

Onderwijzers zijn van nature nogal eigenwijs. Dat is niks nieuws. Als ze bij elkaar op een vergadering zitten willen ze graag allemaal hun plas over de dingen doen. En daar is niks mis mee. Maar als je op een fiets zit en de vaart zit er lekker in, dan wordt het democratisch gedoe beduidend minder leuk.

Er was wel een soort van routeman, maar niet automatisch geaccepteerd door de hele groep. Dat leverde nogal wat gekissebis en verwarring op. De groep die naar Schöppingen ging raakte daar al snel mee in aanraking. Nog nooit was een groep via deze route naar de bergen in Duitsland gereden. Er werd gegromd en gezucht van jewelste. Toen het stel over een boerenerf moest en daar door de waakhond over de benen werd gelikt daalde de moraal naar het vriespunt. Gelukkig bereikten we de heuvels van het leuke Duitse plaatsje. Maar net als vorig jaar viel de groep uiteen. Verschillende mensen wisten nóg betere routes om te klimmen. Gelukkig kwam aan het eind weer alles samen, en in pais en vree (behalve bij Henk Takens, want die wist een kortere route, waarom wordt er nou eens nooit naar hem geluisterd....) werd er naar de thuisbasis gefietst.

In een woonwijk van Schöppingen viel de eerste groep uiteen. Wie wacht nog op wie?

Fietst Robert nu de Hel van het Noorden?

Wind en wolken over het grijze landschap

Wouter zou er vanuit Zuid Afrika een rondje indoen als er om kwart over twee (SMSje naar Gerrit Meere) nog mensen onder de boom zouden zitten.

Wouter zou er vanuit Zuid Afrika een rondje indoen als er om half drie nog mensen onder de boom zouden zitten (appje naar OSVVE)