Grüße aus Austria...
dinsdag 26 februari 2008
smsje
Helaas is het sturen van enkele foto's voor de website mislukt, maar een laatste update van Onze Held in het barre Noorden is er wel. En het mooiste is, hij mist ons kluppie echt!
"Alles OK, wat stijf in de benen, afdalen op skies is niet mijn ding, geef mij maar een fiets. Morgen (22-02) break in Tromso, lekker hapje doen met wijntje.
groet Ronald"
Iemand een idee hoe we een fiets daar krijgen? Mooie taak voor Poolfietser Jan V.?
Onze Held heeft ook een reactie geplaatst bij de agendapunten voor de komende tijd. Voor hen die dit gemist hebben (en voor het Bestuur) hierbij een herhaling:
Helaas kan ik 8 maart niet op de jaarvergadering zijn, verplichtingen elders nopen mij om verstek te laten gaan.
Het missen van de jaarvergadering is het missen van een van de hoogtepunten van het seizoen, ik zal er alles aan doen om volgend jaar weer van de partij te zijn.
Agendapunt: jaarvergadering plannen als IK in het land ben.
Veel plezier gewenst vanuit Noorwegen.
verslag van een zuidelijke wintertocht
Erik Jan was een paar dagen op bezoek bij onze Zuiderburen. Een verslag van gedender over de kasseien.
Als ik probeer om uit de geul van de tramrails te blijven voel ik plots mijn achterwiel wegschieten over de gladde en modderige kasseien. Terwijl ik omga, er is geen houden aan, denk ik aan de wijze woorden van vriend en historicus Coen; "in België lag ruim 5000 kilometer tramlijn, daar reden voornamelijk zogenoemde boerentrams".
Dan kom ik onzacht in aanraking met het wegdek. Tijdens mijn val heb ik mijn schoentjes los weten te krijgen en ik sta snel weer overeind. Ik kijk snel om me heen, het afgelopen uur heb ik gemerkt hoe idioot hard er hier gereden wordt door de locals in hun voitures en ik heb weinig zin om ook nog eens kennis te maken met een smerige motorkap.
Ik sta snel weer op, sla de viezigheid van mijn fietsbroek, neem de schade aan mijn Red Bull op (een kleine oorlogswond in de vorm van een kras) en vervolg mijn weg. Meteen heb ik een bochtige en steile klim, wild schakelend kom ik boven en geniet van het uitzicht over de heuvels rond Lobbes. Het is prachtig hier denk ik terwijl ik nog eens voel aan mijn linkerheup. Het doet pijn, ik heb het idee dat het straks stijf gaat worden, dus ik kan maar beter door. Even later hobbel ik de bult weer af, extra waakzaam na mijn recente incident.
Het wegdek is überhaupt overal enorm slecht hier, niet alleen kasseien, soms in combinatie met asfalt, maar ook wegen die volledig bestaan uit plakken reparatieasfalt of schots en scheef liggende betonplaten. Bijna nergens kan ik de remmen loslaten tijdens een afdaling, voor ik het weet duik ik met fiets en al in een gat. Eén stukje mooi asfalt kom ik in een afdaling tegen en ik kom tot ruim 53 kilometer. Maar tien meter verder gaat de weg weer over in een opgelapt stadium en kletst mijn achterlichtje van mijn zadeltas. Remmen dus, erg belangrijk.
Uiteindelijk kan ik twee ochtenden op de fiets. Heerlijk, bult op bult af, nergens een stukje plat, alleen vals. Zaterdag ben ik de enige op een tweewieler, zondagochtend breekt er een algehele wielerhysterie uit en zijn de wegen vergeven van bontgekleurde fietsers. Net zo bontgekleurd als hun dikke warme kleding (en dat bij bijna 15 graden), zijn hun fietsen. Wielrenners, stadfietsen, mountainbikes, alles door elkaar. Eén ding heeft iedereen gemeen, een fietshelm en fietskleding én een afsluitend bezoek aan een locale kroeg om een paar heerlijke biertjes te drinken. Een waar feest, merk ik zelf als ik een paar uur later op zo'n terras zit en mijzelf laaf aan een heerlijke glas Grisette Blonde.
Hier kom ik nog wel eens terug.
Oh ja, bij mij thuis staat nu als aandenken van mijn eerste Waalse val een knots van een kassei... Dus wie wil oefenen in het fietsen op een echte kassei, kom gerust langs!
Dan kom ik onzacht in aanraking met het wegdek. Tijdens mijn val heb ik mijn schoentjes los weten te krijgen en ik sta snel weer overeind. Ik kijk snel om me heen, het afgelopen uur heb ik gemerkt hoe idioot hard er hier gereden wordt door de locals in hun voitures en ik heb weinig zin om ook nog eens kennis te maken met een smerige motorkap.
Ik sta snel weer op, sla de viezigheid van mijn fietsbroek, neem de schade aan mijn Red Bull op (een kleine oorlogswond in de vorm van een kras) en vervolg mijn weg. Meteen heb ik een bochtige en steile klim, wild schakelend kom ik boven en geniet van het uitzicht over de heuvels rond Lobbes. Het is prachtig hier denk ik terwijl ik nog eens voel aan mijn linkerheup. Het doet pijn, ik heb het idee dat het straks stijf gaat worden, dus ik kan maar beter door. Even later hobbel ik de bult weer af, extra waakzaam na mijn recente incident.
Het wegdek is überhaupt overal enorm slecht hier, niet alleen kasseien, soms in combinatie met asfalt, maar ook wegen die volledig bestaan uit plakken reparatieasfalt of schots en scheef liggende betonplaten. Bijna nergens kan ik de remmen loslaten tijdens een afdaling, voor ik het weet duik ik met fiets en al in een gat. Eén stukje mooi asfalt kom ik in een afdaling tegen en ik kom tot ruim 53 kilometer. Maar tien meter verder gaat de weg weer over in een opgelapt stadium en kletst mijn achterlichtje van mijn zadeltas. Remmen dus, erg belangrijk.
Uiteindelijk kan ik twee ochtenden op de fiets. Heerlijk, bult op bult af, nergens een stukje plat, alleen vals. Zaterdag ben ik de enige op een tweewieler, zondagochtend breekt er een algehele wielerhysterie uit en zijn de wegen vergeven van bontgekleurde fietsers. Net zo bontgekleurd als hun dikke warme kleding (en dat bij bijna 15 graden), zijn hun fietsen. Wielrenners, stadfietsen, mountainbikes, alles door elkaar. Eén ding heeft iedereen gemeen, een fietshelm en fietskleding én een afsluitend bezoek aan een locale kroeg om een paar heerlijke biertjes te drinken. Een waar feest, merk ik zelf als ik een paar uur later op zo'n terras zit en mijzelf laaf aan een heerlijke glas Grisette Blonde.
Hier kom ik nog wel eens terug.
Oh ja, bij mij thuis staat nu als aandenken van mijn eerste Waalse val een knots van een kassei... Dus wie wil oefenen in het fietsen op een echte kassei, kom gerust langs!
Zondag 24 februari 2004
Wiens brood men eet diens woord men eert, luidt de stelling die ten grondslag ligt aan het debat van hedenmiddag in de nazit van de winterfietsers. Maar de stelling wordt al in de eerste minuut ontkracht: we eten helemaal geen brood. De stelling “waar de brouwer is, kan den bakker niet zijn” was een veel beter thema geweest. Helaas, soms wordt er een opmerking geplaatst en een trigger is geactiveerd. Zo ook bij deze fietstocht op zondag 24 februari. Daar over straks meer.
De lucht is grijs met een temperatuur van rond de tien graden valt het toch een beetje tegen. Een enkeling begint aan de koffie met duidelijk nog een blik van Deep Throat in de ogen. Gelukkig, praten gaat nog. De jonge garde was niet berekend op dit grof geweld uit de zeventiger jaren en zijn niet op komen dagen. Nou ja niet, Lidian was er, Chapeau!
De start is zo als altijd rommelig, maar uiteindelijk zitten we dan toch op die fiets. Met een zuidenwind gaat het richting Rekken. De obstakels bestaan deze keer niet uit lekke banden, maar uit grote groepen wandelaars die et honderden tegelijk een natuurwandeling moeten maken. De meesten zijn professionals. Dat zie je aan de Bever bergsport outfit van die lui. Op de heup dragen dit soort typen zaken met daarin de nodige foerage, drankflesjes(geen Grolsch), maar het hippe Sonja Bakker water. Met veel gebel, waarbij vooral dat valse geluid van de bel van Ruud ieders muzikaal gevoelig oor tart, springen de natuurwandelaars acuut de berm in en daar gaat het om.
Het windje zit nog steeds niet mee, maar de groep van acht (nee niet die van 8) zwoegt door om even na Rekken de grens met de oosterburen over te trekken. Het windje komt lekker in de rug en met een snelheid van 38 kilometer per uur razen we langs de weg. Wim ziet door deze snelheid de bomen langs het bos zelfs niet meer. Wat weer een variant is op “Door de bomen het bos niet meer zien”.
We raken Jan even kwijt, maar belanden uiteindelijk aan de Richard Holstraat. Ipie heeft gelukkig gerekend op onze komst en verwelkomt ons met een Brabantse preisoep.
Heb ik het al over het fietsen gehad of over details van Deep Throat? Laat ik dan maar afsluiten met de mededeling dat er onderweg één keer geplast is, maar helaas geen bewijs. Het was duidelijk te zien wie er naar de film hadden gekeken en wie niet. Vul zelf maar in, ik kon gelukkig weer meedoen in de kop van het peloton.Rest mij nog te vertellen dat het wel weer een boeiende en zeer geanimeerde discussie over het onderwijs in Enschede heeft opgeleverd, zonder dat Wim er bij was.. Dijstelbloem zou eens mee moeten fietsen.nl (Deze bloemen groeien op de Dijstelberg). Al met al wordt vervolgd en ik heb lekker gefietst.
Naar waarheid opgetekenddoor Henk Ta.
woensdag 20 februari 2008
Een beetje een rare tocht, dat is het. Voor het eerst in lange tijd niet de grens over, dito een van de eerste keren dat het redelijk koud is en Jan V. zijn bankoverval-outfit laat zien aan de nieuwelingen. Maar ook een tocht met de hongerklap van Henk Ta., het bestuurslid staat na een vermoedelijk zware vergadering, plots stil en graait in zijn tasje op zoek naar iets eetbaars. Banden, lichters, alles vliegt in het rond. Ook een tocht zonder Ronald, voor hem wordt een plek vooraan het peloton vrijgehouden.
En natuurlijk een tocht met ontsnappingen uit het peloton en blauwe luchten en een superbuffet achteraf. Bitterballen, een welkome notenmix, zondagse soep, Ruud van K. in innige omarming met een krat Grolsch en dat alles voor de open haard.
zaterdag 16 februari 2008
Ronald, een update
Een sms uit Noorwegen, 17.04 uur:
"Update: vandaag gelanglaufd, temp te hoog dus natte sneeuw. Conditie OK maar wel vermoeide enkels. Kijken hoe de spieren morgen voelen.
suc6 morgen op fietsie"
donderdag 14 februari 2008
woensdag 13 februari 2008
sms-en met Ronald
Onze Ronald heeft een woest jaar in het vooruitzicht. Eerst een maand trainen in de ijzige kou en dan later een uitzending naar een erg warm gebied. Hij is vandaag vertrokken naar het hoge Noorden, vanochtend om precies te zijn. Of niet?
Om half elf een sms-je vanaf het vliegveld:
"Soms zit het mee en soms ....
Vanwege mist hier en sneeuwval in Noorwegen is de vlucht met 24 uur uitgesteld.
Groet aan het peloton!"
Ronald
De rit gaat direct de grens over. Niet verwonderlijk voor een startpunt met uitzicht op de grenspaal, onze Ad zou een beetje gek zijn en de andere kant op fietsen! Een kort stukje busbaan, een klein stukje smokkelpad en al snel is duidelijk welke richting het op gaat.
Het is een recordwinterploeg vandaag. Maar liefst twaalf man en één vrouw hebben hun kans gegrepen om in de stralen van een vroege lentezon op de fiets te stappen. Zelfs onze Wim van L., die vandaag op zijn stalen ros zijn 41ste trouwdag viert! Met nieuwe en zojuist voor deze heugelijke dag gekregen overschoentjes straalt hij vanmorgen het meest van allen.
In een stevig tempo fietsen we richting het Duitse Heek, over prachtige weggetjes die af en toe wel erg aan Frankrijk doen denken, zo slecht is het wegdek. We stoempen er zonder problemen overheen. Het is onderweg goed te merken dat het mooi weer is, half Duitsland heeft ervoor gekozen om er ook eens gezellig op uit te trekken. Links en rechts klampen de handen zich nog wat steviger om het stuur, onze fietsen pakken ze niet weer af!
Na een kilometer of dertig stoppen we voor een banaan. In de verte is de bult van Schöppingen te zien. In het peloton klinkt rumoer. De bult lonkt maar onverbiddelijk slaat de ploeg een andere richting in. Even dreigt de revolutie uit te breken, maar als er met steeds hogere snelheid in de richting van de soep wordt gereden wordt het stil.
En niet voor niets, in huize Ad smaakt de erwtensoep uitstekend. Wat een geluksvogel onze duikelaar Ad, dat hij deze soep altijd mag verorberen. En als we even later allemaal buiten in de zon zitten, is de dag volmaakt.
Eén klein minpuntje. De lekke band van de altijd zo nijvere John B., niet alleen krijgt hij het voor elkaar lek te rijden, nog geen honderd meter nadat Jan V. en Henk T. de ploeg verlaten hebben. Ook de reserveband die hij bij zich heeft is net zo lek en blijft dito plat. Hij voelt het meteen al; "dit ga ik nog vaak horen". En inderdaad John, dit ga je nog vaak horen!
Het is een recordwinterploeg vandaag. Maar liefst twaalf man en één vrouw hebben hun kans gegrepen om in de stralen van een vroege lentezon op de fiets te stappen. Zelfs onze Wim van L., die vandaag op zijn stalen ros zijn 41ste trouwdag viert! Met nieuwe en zojuist voor deze heugelijke dag gekregen overschoentjes straalt hij vanmorgen het meest van allen.
In een stevig tempo fietsen we richting het Duitse Heek, over prachtige weggetjes die af en toe wel erg aan Frankrijk doen denken, zo slecht is het wegdek. We stoempen er zonder problemen overheen. Het is onderweg goed te merken dat het mooi weer is, half Duitsland heeft ervoor gekozen om er ook eens gezellig op uit te trekken. Links en rechts klampen de handen zich nog wat steviger om het stuur, onze fietsen pakken ze niet weer af!
Na een kilometer of dertig stoppen we voor een banaan. In de verte is de bult van Schöppingen te zien. In het peloton klinkt rumoer. De bult lonkt maar onverbiddelijk slaat de ploeg een andere richting in. Even dreigt de revolutie uit te breken, maar als er met steeds hogere snelheid in de richting van de soep wordt gereden wordt het stil.
En niet voor niets, in huize Ad smaakt de erwtensoep uitstekend. Wat een geluksvogel onze duikelaar Ad, dat hij deze soep altijd mag verorberen. En als we even later allemaal buiten in de zon zitten, is de dag volmaakt.
Eén klein minpuntje. De lekke band van de altijd zo nijvere John B., niet alleen krijgt hij het voor elkaar lek te rijden, nog geen honderd meter nadat Jan V. en Henk T. de ploeg verlaten hebben. Ook de reserveband die hij bij zich heeft is net zo lek en blijft dito plat. Hij voelt het meteen al; "dit ga ik nog vaak horen". En inderdaad John, dit ga je nog vaak horen!
maandag 4 februari 2008
beklimming
strak in winterkleding
malen dampende lijven
het geratel van een ketting
die glijdt naar een nieuwe versnelling
ruggen krommen in de wind
links rechts,
voor tegen
achter
verderop schittert de heuvel
in een magere februarizon
onrust in het peloton
de spieren spannen
de blikken scherp
links rechts
voor tegen
achter
de spanning stijgt
onrustig schuiven schoenen in
ronddraaiende pedalen
het stuur kiest positie
het wachten begint
links rechts
voor tegen
achter
de spieren gespannen
daar is de krachtexplosie
nog één maal omkijken
de adem diep het hart versnelt
de race begint
links rechts
voor tegen
achter
handen krampachtig om het stuur
de benen strak trap door
een korte blik op de teller
in de laatste bocht
trap door trap door
links rechts
voor tegen
achter
finish
vrijdag 1 februari 2008
pas op!
Let op heren en dames (of andersom) fietsvrienden en dinnen!
(klik op de foto voor een vergroting)
(klik op de foto voor een vergroting)
winterfietswijziging!
Pas uw agenda aan!Hallo fietsvrienden, het winterschema is aangepast.
3 februari 2008 wordt er gestart bij Wouter A.
NIET in de ter Horststraat maar aan de Assinklanden 139.
Tot Zondag!
Abonneren op:
Posts (Atom)