"Ik dacht het is beter er maar recht op af te gaan, beter op dat mens vallen dan hard op de straat." Woorden van Wouter A., kort nadat hij heeft moeten vaststellen dat hij definitief de laatste meters op zijn familietrots, een blauwe Gitane, heeft gereden. Wouter is zojuist, na een prachtige tocht van het Oosten, zijn straat in komen rijden. In diezelfde straat koerst een blonde madam met haar brommobiel in de tegenovergestelde richting. Zij kan Wouter niet ontwijken en we hebben reeds vernomen dat Wouter dat ook niet van plan was.
KABOEM! klinkt er door de straat.
Terwijl Wouter zijn wonden likt, belt de blonde dame met de politie. Zij wil schadevergoeding. Zegt ze ook meteen als een bezorgde Wouter haar vraagt of ze gewond is. Dan belt het mens haar familie. En die komt. Eerst scheurt er een wit bestelwagentje de straat binnen waar een beer van een kerel uitstuift die direct links en rechts bedreigingen begint te uiten. Wouter krijgt te horen "dat ie wel normaal moet doen want anders kan ie meteen een portie klappen krijgen vóórdat de politie er is". Buurman Erik Jan, door een ontdane Wouter te hulp geroepen krijgt iets soortgelijks toegeroepen.
Ondertussen laat de politie op zich wachten en is er een hoop ander schorriemorrie de straat ingekomen. Een buurman die normaliter op de ambulance rijdt belt voor de zekerheid maar eens direct met de meldkamer. Binnen twee minuten is de politie er. De blonde dame begint dan opeens te klagen over haar "gebroken pols". Buurman 112 stelt zich voor en biedt aan de vrouw te onderzoeken. Niets aan de hand en na het maken van een situatieschets vertrekt ze. Veel aandacht voor de bedreigende woorden hebben de agentes niet en ook zij vertrekken.
Met de fiets op zijn nek en lood in de benen loopt Wouter naar huis. Nu moet hij wel een nieuwe fiets!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten