maandag 26 januari 2009

Smak



Het is prachtig weer, niet koud, de zon schijnt volop en er is geen enkele reden om niet op de fiets te stappen. Zeker omdat de start bij Wouter, in zijn nieuwe huis is.
Bij Wouter komt de koffie uit de muur, is de vloerverwarming zo lekker dat iedereen zijn schoentjes uittrekt en ruikt het lekker naar versgebakken taart.
Na de koffie gaan we dan ook met negen man, geen vrouw te bekennen deze keer, op pad naar Gildehaus. De cameraman loopt als eerste, maar niet als laatste, tegen een probleempje op. Zijn achterwiel schiet bij het oversteken in Lonneker scheef en terwijl de rest aan de horizon verdwijnt moet hij van de fiets af. Na een helpende hand van mecanicien Henk Ta. in zijn nieuwe jack, kan de tocht verder. Even later heeft Lex iets aan zijn achterwiel, deze keer lost Jan V. het probleem op. Wat een luxe, twee mecaniciens in 1 peloton!
Ter hoogte van Gildehaus splitst de klup zich. Jan, Wouter en de cameraman nemen de korte steile klim en zijn een paar minuten later bij de molen. De rest, Lex, Ad, Wim, Henk, Hans en John, nemen de lange omloop. Ergens onderweg pikt hans een stuk glas op met zijn voorband en komt hij boven met een lekke band. Gelukkig is Henk Ta. in de buurt (zie de video) en deze geelgejaste ANWB'er kan voor de tweede keer zijn handjes vuil maken.
Een mooie route terug wordt gekozen en zo gaat het opnieuw naar de Lonneker molen. Op de bult gaat de cameraman, aan kop fietsend, plots onderuit. Oorzaak het strooibeleid van de betreffende gemeente. Aan het einde van de bocht is het spiegelglad. Links en rechts schiet het peloton de berm in, een oprit op en een maisveld in. Dit alles om te voorkomen dat men een minder sierlijke val maakt dan de cameraman.
De broek kapot, een mooie schaafwond op de heup, de kans om eens echt uit te proberen of een helm helpt, wie wil dat missen? De ANWB ontfermt zich direct over het vehikel en komt tot de conclusie dat er niets mis is, de fiets doet het tenslotte nog.
bij Wouter thuis smaakt het soepje en pintje goed, het is warm en er is zowaar betadine om de wond te verzorgen. Volgende week een herkansing. Zonder smakpartijen hopelijk.

zondag 18 januari 2009

natte tocht







Op zondag 18 januari voorspelde buienradar droog weer tot 13.00. Dus een
aantal fietsfanaten stonden te trappen om na de winterpauze een flinke rit
te maken: Wim, HenkT, Wouter, Lidian en Ad. Afmelding van Lex.
Met droog weer richting Schoppingen. Een droge route tot 12.00. Via Nienborg
naar Epe en vlug naar Oikos.
Hartstikke nat maar voldaan aan de hamburger. Koud, koud, koud.
En dan met natte kleren weer richting huiswaarts. Alleen Wouter had
voorzieningen getroffen.

Tot volgende week

Ad

zaterdag 3 januari 2009

lichaamsdeel (een waarschuwing voor alle winterfietsers!)


NA DE ELFSTEDENTOCHT


Opa vertelt

Met honderd kranten op de borst,
bij meer dan honderd graden vorst,
in pegelval en windgestriem,
zo kluunden wij langs Bartlehiem.

Toen was de Elfstedentocht volbracht!
Wij zaten in de winternacht
gezellig bij de open haard
in bondshotel Het Houten Zwaard.

'Wat jeukt mijn voet!" zei Gijs de Groot.
Hij tikte ermee tegen een poot
van een houten tafel die daar stond
en zie: de voet viel op de grond.

De voet, met schoen en schaats eraan,
bleef stil tegen de tafel staan.
Wij zeiden dat hij blij zijn mocht
dat het gebeurd was ná de Tocht!

Wij vormden daar een soort gezin:
de ene had een diepvrieskin,
een tweede een bevroren hand,
een derde een verloren tand.

Teun Bouma deed die dag een plas
bij Harlingen in 't witte gras.
Het lichaamsdeel dat híj verloor
daar heb ik hier geen woorden voor.

Steeds nieuwe gasten schoven aan,
geamputeerd, maar zeer voldaan.
Met Berenburgers wist men raad
tot in de vale dageraad.

Dan klinkt er bij de duiventil
een meer dan ijselijke gil:
'Daarginds... tegen het dijkje op...
daar kluunt een kerel zonder kop!'

Wij gingen met zijn allen gauw
naar buiten in de bitt're kou,
en ja: een schim van een meneer
kluunde wanhopig heen en weer.

Was het een Fries? Was het een Drent?
Men wordt niet makkelijk herkend,
als op de romp het hoofd ontbreekt.
Maar het was griezelig! Dat spreekt.

De voetverloren dappere Gijs
ging met zijn ene schaats op 't ijs.
Geholpen door zijn wandelstok
schaatste hij langs het kippenhok

en heeft de kluuner opgehaald,
die vlak bij 't einddoel was verdwaald,
want zie, zijn hoofd bevroor bij Sneek,
hij schaatste niet meer waar hij keek

en toen werd bij een lange haal
een lage brug hem zeer fataal
zodat, met rinkelen als van glas,
zijn hoofd op 't ijs gevallen was!

Kind, als je in je doel gelooft
en koppig blijft, ook zonder hoofd,
maakt dikwijls iemand met één voet
je hele dag weer mooi en goed.

Die twee deden de finish aan
en het applaus was erg spontaan
en 't kwam van kerels, lieve kind
zoals je nog maar zelden vindt.
Willem Wilmink